My Serendipity

The 1st Serendipity

In every love story I watched, every romance books I read, it always gives me the impression that even if couples fight, they still find their selves wrapped around each other. They are still embracing each other. But in reality, it's just the beginning of every relationship.

Marami ang naniniwala sa love at first sight. Marami din ang nabigo. But our story is not like that. We met through our friends, hindi sa personal kundi as chismis.

Sya ang bukang bibig ng classmate ko na in love sa kanya, at ako naman ang bukang bibig ng kapatid nya. Yeah, kung chismis either naniniwala ka at tatatak sa isipan mo or kakalimutan mo pang hours after yun sinabi.

In my case, nawala lang sa isipan ko mga pinag sasabi ng classmate ko. Pasok information sa isang tenga, tango ng tango sa nga pinagsasabi, nag co comment ng thoughts sa situation tapos labas lahat sa kabilang tenga

Ako ng pala si Chance (pronounced as Shansé) Andrea Rubio, in school they call me Shans, in my so called squad they call me André, but at home they call me Baby?.

I'm just a grade 10 student who happens to be different from the class? Why? They made me feel so. Almost all the things I believed in, almost all my things are being questioned. I mean seriously, don't they ever get bored.

Oh and the most amazing part was when They always blame me for everything even if I didn't do or say it, ganda diba? I don't know how if me being unique is a bad thing or a good thing.

Minsan nga mag iisip na lang ako na may nakalagay na "judge this thing" sa ulo ko. Oh and not to mention the so called squad na nakikipag friend lang sakin pag may kailangan o kaya may ipapalibre.

Minsan mag a-assume ako na one of their gals talaga ako ng dahil sa rubbish gossips sa school at labas ng school. Either ako yung taga kinig or ako yung nag sasabi ng gossip. Pero hindi yan nagsasaad sa buhay ko. Days other than that, isa akong pet sa kanila.

That's how my life sucks. At first ok lang sana kasi hindi naman ako sinasaktan physically pero it actually hurt more than that.

Nung elementary pa ako, palagi nila akong binubunutan ng buhok, pahampas hampas sa katawan at sampal. Akala ko ok lang yun, na normal pang yun sa magkakaibigan kasi di lang naman ako ang ginanyan nila eh pero alam ko na kung ano ang mga hindi dapat at dapat.

Kung physical, the pain will go away and only the memory remains. Pareho lang yan sa tanong ng kuya ko na ano ang kaibahan kung mahuhulog ka sa mataas at mahulog ka sa mababa. Kung sa taas ang sound effects ay "aaaaaaaaaaaaahhhhhh *bogsh*" kung sa mababa naman "*bogsh* aaaaahhhh" nakadepende kung kailangan ang impact diba?

Kahit nabalian ka na buto, mawawala at mawawala lang ang sakit pero hindi ang memory diba?

Pero kung mentally or emotionally talaga, tatatak talaga sya sa isipan mo. On what extent? You, losing yourself. And it's so hard to find it again.

This is not just a passing memory but a nightmare I have to fight every single day. Imagine na for the first time tinanong ka ng ate mo ng "Nasaan na ang kapatid ko" "Bat ka nagbago" "Paki explain sakin kung bakit nawala ka" Hindi ako makasagot kasi pati sarili ko Di ko na naintindihan. Sinira na ko.

And so enough about those things. So mayroon akong tinuturing na friend, which was a year older than me. Sya kasi ang president ng arts club. Kasali ako at alam ko mag art kahit hindi halata sa face, yung face ko pang inside the room lang eh, yung hindi na appreciate ang mukha ng mga ka klase and close friends pero na a appreciate ng mga fckboys.

Close talaga kami kasi we find arts an escape from reality, it is the same with books, once you read you feel like no one can bother you and you will form your own scenarios in your head based on what you read. In art, It is like once you put your mixed color of blue and green to your canvas, you're nightmares become the art. We felt that, also ganyan kami nag ka communicate, na admire namin ang isa't isa.

Her name was Mia Argent.

Our rooms were very far from each other, yung sakin nasa junior high department at the left side of the building at yung sakanya naman nasa right side, two floors higher from mine.

Next, my classmate na sobrang obsessed sa 4 year crush nyang hindi naman sya pinapansin. She's Allison de Guzman. Alam nyo ba yung feeling ng crush na crush nyo ang isang tao na hindi alam na nag exist ka pala pero kontento ka na sa kapag magka same time lang kayong pumunta sa canteen. Parang celebrity crush lang, kaso di papasa sa pagiging celebrity hahaha joke lang.

"SHANS!! 3 o'clock" sigaw nya sabay hampas sa shoulder ko.

Ano daw? 3 o'clock? Eh 9:45 pa eh?

Tiningnan ko sya ng isang "curious" look. Magsasalita na sana ako eh ng na gets nya kung bakit ko sya tiningnan ng ganoon.

"Hay nako, turtle ka talaga eh, look at your 3 nga look at your side. Yan kaya uso ngayon." Sabi nya habang pinag cross yung kamay nya.

Lumingon ako sa left and right ko. Bakit? Kasi sobrang lito ako sa clock na yan ano ba?

Either kapag naka face ka sa isang clock so yong 3 mo nasa right. Or kapag ikaw yung clock so ang 3 mo nasa left, diba?

Nang makita ko na kung ano ay este sino ang pinapatingnan nya, bigla kong naalala ang marumaldumal na krimen na ginawa nya.

"Ikaw na babae ka, wag mong idamay damay ang nga turtle sa kalandian mo, ah? Di mo ba alam na ang nga turtle ay isa sa nga nag si-save sayo kapag nalulunod ka sa malalim? Mas appreciative pa nga tingnan ang mgs turtle kesa dyan sa crush mong parang stick. In the sss, butterflies even drink the tears of turtles to provide necessary sodium sa diet nila" sinabihan ko sya sabay sa nakakamatay na tingin.

"Edi tortoise na lang. Wag mo ko ma English English dyan ah. Tsaka malay ko ba dyan sa mga turtle na yan eh wala naman na mention ni kahit isa sa lessons natin na science-related eh. Puro na lang genes, mga bulaklak and etc." Sabi nya na nag wawagayway sa kamay na parang dini describe ang shape ng halaman.

Andito kasi kami ngayon sa canteen nag uupo oang at nag aabang kung kailan mauubos ang mga estudyanteng naka pila.

"Ibaba mo yang kamay mo kung ayaw mong nay pumunta ditong mangingialam kung ano na nangyayari sa yo. Tsaka ang tortoise ay actually turtle din so pareha lang yun."

Inirapan nya ko at alam ko na naman na minumura na naman ako nito. Tinawanan ko na lang sya.

Ibang iba kami pero ang close namin. Sya, she's more like an updating machine. Updated sya sa halos lahat ng news, gossips and products na kung ano ano.

Ako naman, isang malditang mambabasa. Ako yung tipong pag tinignan mo, parang mataray na friendly, in short, fake. Why? Ibang iba ang attitude ko in different occasions and different people. It helped me fit in.

"Earth to Shans, pila na tayo" ah ok. Tumayo na kami at pumila, since wala na masyadong students maluwang na yung canteen. May space na talaga i move.

"Excuse me" ano daw? Excuse? Teka, sino ba-

"Uhm, Ikaw si Chance Andrea, diba?" Tanong nya sakin na nagkakamot ulo. Ito namang isang to sa gilid ko, pinang gigil yung braso ko.

Hays ganon ba nangyayari sayo kapag first time ganito kalapit kayo sa crush nyo? Ang sakit pala kapag ikaw kasama, mukhang magkakaroon ng claw marks braso mo.

" Oh ako nga, bakit?" Tanong ko na habang tinatanggal yung kamay sa braso ko.

" Pinapapunta ka ni Mia sa stage, may ipapatulong daw sayo para sa nutrition month culmination" ah ok, yun lang pala. Aha. May idea ako *evil laugh*

"Uh since pinapunta na ako ni ate mia, Canton paki bilhan na lang ako ng snacks, sama ka Kay Allison, tutal papunta naman kayo don eh" sabi ko na natatawa na.

"CANTON?!" sabay nilang sigaw.

"Abay Malay ko bang yan pinapatawag sayo ni ate mia. It suits you naman eh. Kulot na blonde ka tapos name mo ay Anton... So Pancit Canton it is."

Bago pa sila makasalita o maka react tumakbo na ako habang nag wave sa kanila na nakatalikod.

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • ••

Allison's Point of View

Nang umalis si Shans, biglang naging awkward ang situation namin. Syempre naman, alangan naman magpakita ako ng kilig, edi baka matakot pa sya sakin.

Na feel din nya ata ang situation. Nagkamot sya sa kanyang batok at tumingin sakin. Shocks! Biglang nag iba yung nararamdaman ko.

"Uhm, Al bilhan mo na ng snack si Chance, dito lang ako mag antay" sabi nya. Al? Wow. Nickname basis na ba kami ngayon? Hmm ano kaya itatawag ko sa kanya. Anton? An? Ton? Pero mas ganda kung baby. Ay ang landi mo. And teka, aantayin nya ako? Gosh. Nako, Allison stop assuming things na naman. Hays.

Nagpatuloy ako sa paglilinya pero yung utak ko nasa ibang world. Is this the beginning of my love story? Shocks. Thank you talaga Shans. Bibilhan talaga kita ng Dried mangoes at strawberry flavored mogu mogu.

At yun nga binili ko nga sya ng paborito nya. Hays. Blooming na talaga love life ko. Ng nakuha ko na ang change ko, bumalik ako kung saan si baby este si Anton. And to my liking, he's alone. Loyal ka ders?

Nakita na nya akong lumalapit sa kanya at kinawayan nya ko. What do you think? Akala mo di kita makikita? Eh ikaw lang naman nakikita ko eh. Ayiee landi.

"Lezgo ba- Anton" jusko malapit na yun. Baby na sana masabi ko eh.

"Anong bay?" Nako, narinig nya. Wow ang linis kaya ng ears nya.

"Naku, hindi bay, best sana yun. Ganun kasi tawag ko sa mga kilala ko eh. Hehe peace tayo" sabi ko. Buti na lang ang baby ay pronounced as "bāby".

"Hmmm" yan lang sagot nya. Hmm lang? Bakit? Disappointed ka na best yun at hindi baby? Ay naku. Allison wag ka na mag assume malapit na kayo sa destination nyo.

"Shaaans" sigaw ko. Ang ganda talaga ng dini design nya. Lumingon sya sakin, nag smile tapos kumaway. Lumapit kami sa kanya at binigay yung snacks nya.

"Wow dried mangoes at mogu mogu! Anong meron? Teka, lebri ba to?" Tanong nya.

"Haha oo naman." Sabi ko at nag wink sa kanya. Mukhang na gets naman nya na thank you ko yun sa kanya. Nag nod sya sakin at tinignan yung nasa gilid ko na kanina pang tahimik.

"Hey" sabi ni Shans na natatawa. Nagsimula na sya sa pagkain at tumalikod samin para mag continue sa pag design.

"H-hey Ch-Chance" sabi ni Anton. Bat ba sya nauutal?

May gusto ba sya kay Shans?

Sakit nun ah. But don't assume, baka nagandahan lang o naiilang lang dahil di sila close...

Pero di din naman kami close ah, bat di sya naiilang sakin?

•END OF CHAPTER•

Shout-out?

Just comment your username and I'll put it on my next chapter.

Gusto nyo ba ang first Chapter?

Kung Yes, keep reading and stay tuned.

Kung no, you can still read it or leave it.

Comments are highly appreciated.

Vote

Comment

Follow