เมียเด็กมาเฟียร้าย

อะไรแข็งๆ

ตอนที่4 อะไรแข็งๆ

ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ

คฤหาสน์หรู ใจกลางเมือง

“ กรี๊สสสสสส / ว๊ายยยยยยย / ฮ่าๆฮ่าๆฮ่าๆ / “

ตูม………. ซ่า……..

เสียงของเพลงและก็เสียงของผู้คนที่กำลังสนุกสนานอยู่ที่สระว่ายน้ำส่วนตัวของมาเฟียหนุ่มอย่างคาลโลเมื่อคาลโลกลับมาถึงเมืองไทยก่อนจะกลับมาก็ได้สั่งให้แจ๊มป้าแม่บ้านให้จัดการคนของเขามาจัดการสถานที่ให้เป็นปาร์ตี้ต้อนรับการกลับมาของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อตัวเองหรอกแต่เพื่อแสดงให้คู่ค้าและก็คู่อริทุกคนรู้ว่าเขากลับมาแล้ว นั้นเอง

“ นี้ป้านังแก้วยังไม่กลับมาอีกเหรอ นี้ขาฉันจะพันกันตายอยู่แล้ว นะจ๊ะป้า “ ขมิ้นที่จัดอาหารการกินอยู่ในครัวกับแม่บ้านอีกหลายคนก็บ่นออกมาด้วยความโกรธและก็เหนื่อย เพราะวันนี้ทั้งวันเธอกับจิ๊งหรีดแทบไม่ได้พักเลย นั้นเลยทำให้เธอไม่พอใจเป็นอย่างมากในเมื่อแก้วก็เป็นคนใช้เหมือนกันกับเธอ แต่แก้วกับได้เรียนหนั่งสือส่วนเธอไม่ได้รับอภิสิทธิ์อะไรเลยนอกจากคนใช้ธรรมดา ธรรมดาเท่านั้น ความอิจฉาริษยาก็เลยเกิดกับคนอย่างพวกเธอ

“ โอ๊ย….. นั้นสิป้านังแก้วมันมีอะไรดีนักหนา ไม่ว่ามันจะทำอะไรหรือว่าพูดอะไรทุกคนที่นี้ถึงได้ชอบมันนัก แล้วฉันกับอีขมิ้นละ ทำไมทุกคนไม่เห็นอกเห็นใจพวกฉัน หรือว่าทำดีกับพวกฉันบ้างเลยละ “ จิ้งหรีด ที่ทนต่อไปอีกไม่ไหว เธอก็ร้องโอ้ยออกมาเสียงดัง พร้อมกับบ่นออกมาเรื่องที่ทุกคนต่างก็รักและก็เอ็นดูแก้ว เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาแล้วก็จิตรใจดี

“ เสียงเอะอะ อะไรกัน “ ระหว่างที่ในครัวกำลังวุ่นวายอยู่นั้น หินมือขวาของคาลโลก็เดินเข้ามาเพื่อจะมาดูว่าอาหารถึงไหนแล้ว เพราะตอนนี้แขกเหลือและก็ลูกค้าที่คาลโลเชิญมากำลังจะมากันครบแล้ว หินก็เลยมาดู ก่อนจะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากครัว ขมิ้น จิ้งหรีด ที่กำลังจะอ้าปากด่ากับแม่ครัว พ่อครัวคนอื่นอยู่นั้น ก็ต้องหุบปากลงด้วยความกลัวเพราะรู้ดีว่าหินเป็นคนเลือดเย็นไม่ต่างอะไรกับเจ้านายของตนมากนัก พอเห็นหินเข้ามาทั้งหมดทุกคนที่อยู่ในครัวก็ทำตัวไม่ถูกแม้แต่ขมิ้นกับจิ้งหรีดด้วย

“ ไม่มีอะไรหรอกพ่อหิน เรื่องปกติ อาหารก็ใกล้เสร็จแล้วออกไปบอกคุณท่านเถอะว่าอีก5นาทีเดี๋ยวให้เด็กเอาออกไปเสริฟต์ให้” ป้าแจ๊ม พูดตัดบทขึ้นมาเพราะกลัวว่าเรื่องจะไปกันใหญ่ หินอาจจะชักปืนออกมายิงหรือไม่ก็ถามว่าใครคือแก้วแล้วนั้นจะทำให้แก้วเกิดอันตรายอีกครั้ง นั้นเลยทำให้ป้าแจ๊มรีบพูดตัดบทไป

“ อื้ม ว่าแต่ใครกันเหรอป้าแก้ว “ ระหว่างที่หินเดินมาที่นี้หินก็พอจะได้ยินว่าเรื่องที่แม่ครัวทะเราะกันนั้น เรื่องเกิดจากคนชื่อแก้ว หินที่ฟังแล้วจะคุ้นชื่อก็เลยเอ้ยถามออกมา ป้าแจ๊มที่ซ้อนแก้วเอาไวนาน เพราะกลัวว่าคุณท่านจะเอาเธอไปขายก็ถึงกับหน้าเสีย เมื่อหินเอ้ยถามถึงเรื่องแก้ว

“ เอ้อ…..เอ้อ…..เอ้อ….คือว่า คือว่า “

“ จะใครอีกละจ๊ะคุณหินก็อีนังเด็กคนนั้นที่พวกพี่พามาจากบ้านนอกนะสิจ๊ะจะใครอีกละ “ ขมิ้นเมื่อเห็นท่าทางของป้าแจ๊มที่ดูเลิ่กลักแบบนั้น เธอก็ถึงกับยิ้มมุมปากอย่างคนมีแผนร้าย เพราะไม่มากครั้งนักที่ป้าแจ๊มจะทำท่าทางหวาดกลัว เธอก็รู้ได้ทันทีว่าถ้าเธอพูดชื่อนังแก้วไปแล้ว ถ้าเจ้านายหรือว่าหินเจอเข้ากับความงามแล้วก็น่ารักของเด็กน้อยคนนั้น ก็ต้องเอาเธอไปขายอย่างแน่นอน

“ อีขมิ้น “ ป้าแจ๊ม เมื่อได้ยินขมิ้นเอ้ยถึงชื่อของแก้วเธอก็ถึงกับตาโต เรียกขมิ้นออกมาว่าอีด้วยความโกรธ ก่อนจะหันไปมองหน้าของหินอย่างคนใจเสียหินเมื่อได้ยินชื่อของเด็กน้อยแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นใคร มันก็ทำให้เขาคิดได้ว่าเด็กนั้นป่านนี้หน้าจะโตเป็นสาวแล้ว

บรื้น…….บรื้น……บรื้น

ตี๊ด

“ ขอบคุณจ้าพี่ชาย “ ด้วยความที่วันนี้เป็นวันเปิดเทรอมวันแรก แก้วก็เลยไม่ได้มีเรียนอะไรมาก นอกจากวันนี้จะเน้นกิจกรรมเพื่อเป็นการทำความรู้จักกันระหว่างรุ่นน้องกับรุ่นพี่ และก็ครูอาจาร์เท่านั้น นั่นเลยทำให้แก้วเลิกเรียนเร็ว ระหว่างทางตอนที่เธอกลับเธอก็นึกขึ้นได้ว่าป้าแจ๊มชอบบอกว่าตัวเองคันตามเนื้อ ตามตัวแก้วเธอก็เลยนั่งวินมอไซต์ไปซื้อยาแก้คันแล้วก็ยาทามาให้หญิงแก่ผู้มีพระคุณของเธอ นั้นเลยทำให้เธอกลับมาช้า แล้วอีกอย่างเมืองหลวงไม่ต้องพูดถึงโคตรรถติด ยิ่งเธอนั่งรถสองแถวกลับไม่นั่งรถวินมอไซต์กลับยิ่งทำให้ช้ามากกว่าเดิม จนตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว

แก๊กๆ

ปึก

“ อ๊ะ “ แก้วเมื่อเดินมาถึงคฤหาสน์เธอก็เปิดประตูทางด้านหลังเธอไม่เข้าประตูใหญ่ ด้วยความที่เธอไม่อยากเจอขมิ้นกับจิ้งหรีด แก้วก็เลยชอบเข้าประตูเล็กทางด้านหลังมากกว่า แต่ระหว่างที่เธอหันหลังล๊อกประตูอยู่นั้น เธอก็ต้องตกใจเมื่อหันหน้ามาแล้วชนกับอะไรแข็งๆเข้าจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บ พร้อมกับเอามือลูบที่หน้าผากของตัวเองเบา

“ อ๊ะๆ โอ๊ยยยยย ใครเอาอะไรมาขวางทางเนี่ย เจ็บชะมัดเลย “ แก้วเธอเอามือลูบที่หน้าผากของตัวเอง พร้อมกับบ่นอุบออกมาว่าใครเอาอะไรมาขวางทางเดินเธอทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่มีแท้

“ อะแฮ้ม “ ระหว่างที่แก้วไม่ทันมองแล้วก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเอามือลูบที่หน้าผากอยู่นั้น เสียงของใครบางคนก็ปลุกให้เธอรู้ตัวว่าอะไรแข็งๆที่เธอชนนั้นเป็นคนไม่ใช่สิ่งของ