Kabanata 2
1673 Words
"Madrigal, Kyana Louisse A. Bachelor of Science in Business Administration, honorable mention."
Pumalakpak kami nang tawagin ang pangalan ni Kylie. I'm proud of cousin for finishing on time, but a part of me feels jealous and scared of what our relatives would say. I failed my classes in my last year in college, kaya siguradong pulutan na naman ako ng sarili kong mga kamag-anak.
Na-depress ako sa hirap ng kurso, idagdag pang masyadong tumatak sa isip ko ang sinabi ni Dean Chen noong nagpunta ako sa opisina niya.
I glanced at Dean Chen while he was sitting on the stage along with the rest of the faculty members. He was wearing his glasses so he looked more intimidating. Kung siguro ay natatanaw niya ako ngayon, baka nabilang niya kung ilang beses ko na siyang nairapan sa galit ko sa kanya. Sa kahahanap ko ng pwede kong masisi sa hindi ko pag-graduate sa tamang panahon, sa kanya ko naibunton lahat ng galit ko.
Nang matapos ang graduation ceremony ay nilapitan ako ng friends ko. They let me wear their toga hats and hugged me as if they know how heartbroken I am right now for not being able to march with them.
"Pinapaiyak ninyo ako," sabi ko habang nagpupunas ng sulok ng mga mata.
Audrey smiled. "Huwag ka nang malungkot, Steph. Hindi naman karera ang pag-aaral."
Sana pwede ko rin iyong sabihin sa mga kamag-anak ko, pero hindi. Ni hindi nga nila magawang palakasin ang loob ko. Tanging si Kylie lang ang kakampi ko ngayon sa bahay dahil lahat sila ay tingin sa akin ay nagpabaya ako.
I sniffed. "Picture-an ko kayo sa stage," sabi ko na lang nang mawala na sa akin ang focus ng usapan.
Ayaw kong dito pa ako umatungal. Ilang araw na nga akong nag-iiiyak sa kwarto dahil hindi ko na talaga nagawaan ng paraan na makapagmartsa rin ako. Hanggang dito ba naman ay babaha ang luha ko?
They all went to the stage while I stayed on the front side to take their photos, but as they lift their toga hats when they strike a pose, I couldn't help but bit my lower lip when my eyes started to sting.
I'm proud of them. They all did well. Hindi ko lang magawang i-comfort ang sarili ko kasi pakiramdam ko sa aming lima, ako ang napag-iwanan. Ako ang failure. Ako ang kulelat. Hindi man kompetisyon ang pagkakaibigan namin, pero ayaw ko iyong ganitong pakiramdam. Iyong parang nasasampal ako ng katotohanang wala akong sinabi kumpara sa mga taong araw-araw kong nakakasalamuha.
I sniffed and started counting. Mayamaya ay may mga nagpa-picture sa bandang likod ko. Sa kaaatras nila ay tuluyan akong tumama sa likod ng pinakamatanda. Dahil iritable na ako at masyadong mababaw ang emosyon, bwisit na bwisit akong napamura.
"Tangina naman, eh--" My eyes widened when I realized that the person who bumped me was Dean Chen himself. He towered over me while lifting a brow as if he was surprised about the way I cursed.
Mayamaya ay bumuntong hininga siya saka umiling. "I said good girls don't have a room in the college of law, but I didn't say I like bad mouths."
Umigting ang panga ko. Gusto kong isampal sa gwapo niyang mukha ang cellphone ni Kylie kung hindi lang ako nakapagpigil. Imbes na magpatol pa, tinikom ko na lang ang bibig ko at ako na lang ang lumayo sa grupo nila. Halata namang nagpapapansin lang sa kanya ang mga estudyanteng gusto siyang isama sa litrato. Ha! I heard he's married. Sa may sabit pa talaga sila nagpa-picture.
I took a couple more photos before we left the venue. Todo asikaso sina tita kay Kylie. Si lola naman ay grabe kung magmalaki sa mga kapatid niyang kausap nila ngayon sa video call.
"Oh, 'di ba? Ang tatalino ng apo ko?" She laughed, but when I gave her a plate of cake, she looked at me from head to toe before she shook her head. "Hindi pala lahat. Itong anak ni Stefano na panganay, kung hindi lang nag-inarte eh 'di sana nagmartsa rin? Sayang ang perang pinaghihirapan ng mga magulang sa Hongkong! Tignan mo, imbes uuwi ang mag-asawa, hindi na tumuloy at ayaw makita ang pagmumukha nitong bata na 'to. Ewan ko ba kung bakit kasi pinagtyagaan pa 'tong paaralin eh mas matalino naman 'yong pangalawa."
My lips pursed together as my chest tightened. Namumuo na ang luha ko kaya bago pa ako maiyak sa harap ni lola, umalis na ako at naupo na lang sa banda kung saan hindi ako gaanong mapapansin.
I ate my cake with my tears trailing down my cheeks, and when I heard my aunts talk about me, I paused to listen.
"Sabi ni kuya pag-aaralin daw sa susunod na sem. Sus! Sayang ang pera. Sabi ko nga 'yong pamangkin niya na lang na si Rowena ang sustentuhan ang pag-aaral tutal matalino naman ang anak ko."
"Eh, nade-depress nga raw kasi sa pag-aaral 'yong bata," dinig kong sabi ng ninang ko.
"Nade-depress? Kaartehan lang 'yan. Ma-depress siya kung wala siyang pang-aral. Bakit 'yong mga anak ko hindi naman nade-depress? Saka huling taon niya na saka siya naggagaganyan! Baka kamo may kinalolokohang lalake! Mag-aasawa rin 'yan, halata naman. Tignan mo ang mga pose sa picture at ang mga suot? Akala mo balak magpokpok!"
Napahikbi na ako nang tuluyan. Why? Why do they have to be this harsh when I needed them the most? Hindi ba nila naisip na ang sakit-sakit sa aking hindi ako nakapagmartsa ngayong taon? Hindi ba nila naisip na pilit ko naman iginapang ang pag-aaral ko kahit na hindi ko gusto ang course ko?
When will they understand that what I'm feeling is real? Paano naging kaartehan kung halos araw-araw ko na lang nakikwestyon kung tama pa bang nabubuhay ako? Saka ano bang masama sa suot ko? Disente pa rin naman, ah? Hindi naman ako naghuhubad sa harap ng camera o kung lumalabas. Porke't ba nag-swimsuit, pokpok na? Kapag nag-shorts, mag-aasawa na?
"Anong iniiyak-iyak mo diyan, Steph? Ikaw na nga ang nagsayang ng pampaaral sayo, ang lakas pa ng loob mong umatungal diyan?" tanong ni tita Ningning, ang kapatid ni Papa.
I swallowed the lump in my throat then shook my head while keeping my head low. "W--Wala po, tita."
"Iiyak-iyak ka diyan wala ka na ngang binigay sa magulang mo kun'di sakit ng ulo. Tumulong kang maghugas do'n!"
I trapped my sobs as I nodded. Kahit na alam niya namang hindi pa ako tapos kumain, kung utusan ako palibhasa wala ang Mama at Papa ko, para akong katulong. Is it because the occassion wasn't for me? Kasi hindi naman ako nag-graduate? Eh, kay Papa naman galing ang pinaghanda pero kung utusan ako ni tita Ningning parang wala kaming ambag.
Umiiyak akong naghugas ng plato habang ang lahat ay nagkakasiyahan sa labas. I felt so low. Mas lalong naging talunan ang tingin ko sa sarili ko, at kahit anong pagpapalakas ko ng loob ko, hindi ko talaga malabanan ang masasakit na salita ng ibang tao na sumisiksik nang pilit sa isip ko.
When Kylie went to the kitchen and saw me washing the plates, her eyes glistened with pity. Lumapit siya sa akin at niyakap ako nang mahigpit. Hindi ko na rin napigilan ang sarili kong humagulgol sa balikat niya. Pati tuloy siya ay naiyak na sa awa sa akin.
"Hayaan mo na, Steph. Lalabas na lang tayo bukas, ha? Magsi-celebrate tayong magkakaibigan. Ililibre daw tayo nina Jolo." She wiped my tears. "Tahan ka na, ha? Proud na proud ako sayo. Kahit sila hindi, ako proud ako sayo kasi nakita ko lahat ng paghihirap mo. Hindi man ito ang time mo para magmartsa, palagi mong tatandaang hindi ka talunan."
I sobbed and nodded my head. Tinulungan na lang din niya akong maghugas. Noong natapos kami at sinabi ko sa isang tiyahin naming aakyat na muna ako at magpapahinga sa kwarto, may side comment na naman na KJ ako at bitter dahil si Kylie ang may handa.
I locked myself inside my room and cried while hugging my pillow. Gusto kong magwala sa galit at sakit na nararamdaman. I badly want to let it all out, so when I received an email from Dean Chen containing his congratulatory message, parang napitik ang pasensya ko. Ano, 'to? Nang-aasar?
Sa galit ko ay bwisit na bwisit akong nag-reply.
To Dean Coal Henry Navales;
Fuck you. Mang-aasar ka pa! Do you have any idea how miserable I am right now? Ano? Masaya ka ba na nakakapanakit ka ng ibang tao? Masaya ka ba na may estudyanteng naapektuhan ng masasakit mong salita? Masaya ka ba ngayon na hindi ako nakapagmartsa?! Hindi ako graduate! And I will forever blame your hurtful words!
Sincerely,
The student who failed to graduate because of you, asshole
I sent the reply but instantly regret it the moment I was able to read my message. Napapikit ako at nasubunutan ang sarili. Bakit kasi nagdilim ang paningin ko? Bakit hindi muna ako nagpakalma bago ako nag-reply?
Bakit kasi ako nagreply?!
I groaned. Wala na. Lalo ko lang inilagay ang sarili ko sa problema.
Pabagsak akong nahiga sa kama at luhaang tumitig sa kisame. Mayamaya ay muling tumunog ang phone ko, at nang makitang galing kay Dean Chen ang email ay halos manlamig ang mga palad ko sa kaba habang binubuksan ang email. Ngunit nang nabasa ko ang mensahe, napakurap ako't hindi alam ang isasagot.
To Miss Madrigal,
You didn't read my congratulatory email properly. I didn't say I am only greeting those who marched this year. I'd like you to know as well that I did not appreciate your profanities, but I understand your frustration.
I will be working during the entire semestral break. If you want to ace your classes in the coming school year, I can tutor you for free as a payment for the emotional damage our first encounter had caused you. This is a sincere offer but I will leave the decision to you.
Best,
C.H. Navales
Dean
College of Law
I gulped. Dean Chen is offering to... tutor me?
- Writer
