Zelal
Eve döndüğümüzde, odamda gördüğüm kutular karşısında ne düşüneceğimi bilemedim. Tüm oda üst üste dizilmiş kutularla dolmuştu. Renkli, farklı boyutlarda kutular… Bir mağazayı eve taşımış gibiydik. Gözlerimi Ateş’e çevirdim. O, bu karmaşaya rağmen garip bir memnuniyetle bakıyordu. Gözleri parlıyordu; dudaklarında fark edilmesi zor ama kendinden emin bir gülümseme vardı.
Bir süre odanın ortasında öylece durduk. Ben şaşkın ve biraz da tedirgindim, o ise bir şeyler düşünüyormuş gibi sabırlıydı. Derken, kutuların arasında bir şey arıyormuş gibi bakındı. Nihayet, köşedeki bir kutuyu fark etti ve ona doğru ilerledi. Eline aldığı kutu diğerlerinden farklıydı; dikkat çekici kırmızı bir paketti. Hiç tereddüt etmeden bana uzattı.
- Al bakalım, dedi. Sesindeki tını beni ürpertti.
Kutuyu şa
