Ateş
Zelal'in gidişiyle dünya durdu, zaman dondu. Evdeki hiçbir ses artık kulağıma ulaşmıyordu. Herkes harıl harıl bir şeyler yapıyor, bir yerlere telefon ediyordu ama ben… Donmuştum. Sanki içimdeki tüm ışık sönmüş gibiydi. Zelal… O gitti.
Odanın ortasında ellerim dizlerimde, başım önümde oturuyordum. Bileklerim hâlâ kanıyordu. Kendime hâkim olamayıp her şeyin faturasını masaya, duvara, hatta kendime çıkarmıştım. Ama Zelal yoktu. Gözlerimi ne kadar sımsıkı kapatsam da onun yüzünü göremiyor, sesini duyamıyordum.
Çekmeceden günlüklerimi çıkardım. Her bir sayfa Zelal ile ilgiliydi. Onun ilk defa bana nasıl baktığını yazmıştım birine. Bir başkasında, yağmur altında elele yürüdüğümüz günü… Daha birkaç hafta önce yazdığım bir sayfada "Artık sadece bizi düşünmeliyim, Zelal ve çocuğumuzu" diy
