Zelal
Bugün Leyla'yı gördüğümde bana bir cesaret gelmişti. Aynı yıllar önce olduğu gibi.
Abimin adımlarını duyduğumda kalbim göğüs kafesimden çıkacak gibi atıyordu. Lavaboda saklanıyordum, ama burada da beni bulursa işim biterdi. Beni sınava girdiğim için affetmeyeceğini biliyordum. Abim Mehmet, kadınları sürekli küçümseyen, “ben erkeğim” diyerek hava atan biriydi. Kızların sınavda ne işi varmış? Evde yemek yapıp oturmalılarmış. Hangi yüzyılda yaşıyordu bu adam, ben bile anlamıyordum.
Lavabonun aynasına baktım. Gözlerim kan çanağı gibi olmuştu ağlamaktan. Tam o sırada kapı açıldı. Leyla içeri girdi. Beni görünce duraksadı, kaşlarını çattı.
- Ne oldu, neden ağlıyorsun küçük hanım? diye sordu. Ona abimi, sınav olayını ve hayatımın tehlikede olduğunu anlattım. Abim beni yakalarsa hay
