Leyla
Babam öldüğünde küçüktüm. Onu hatırlamayacak kadar küçük... ama ben hatırlıyordum. Çocuk aklımla unutmamak için çabaladım belki de. Babam yiğit bir adamdı. Etrafımdaki erkeklerin hepsinden farklıydı. O, kız çocuklarını sevmeyen adamlardan değildi. Beni sevdiğini hissettirirdi. Omzuna alır, gözlerini kısarak gülümserdi. “Benim Leylam,” derdi. Beni olduğum gibi kabul eden tek adam o olmuştu.
Sonra gitti. Ben daha onun sevgisini içime sığdıramamışken gitti.
Babam öldüğünde, annem kendini bir boşluğa bırakmıştı. Onun yasını tutacak zamanı olmadı çünkü geçinmek zorundaydık. Evde ekmek bitse, su kesilse, kimse bize yardım etmezdi. Annem hep aynı şeyi söylerdi.
- Evlenen kadın ailesine muhtaç olmaz. Kendi yolunu çizer.
O, kendi yolunu çizdi mi bilmiyorum ama bizim yolumuzu çizerken b
