Zelal
Koltuğun üzerinde kıvrılmış, elimle karnımı hafifçe okşarken huzurlu bir uykudayken, tepemde bir megafon gibi gezinen Furkan’ın sesiyle irkilerek uyandım.
- Zelalciğim çabuk kalk!
Gözlerimi kırpıştırarak açtım. Odadaki ışık gözlerimi biraz yaktı, hafifçe esneyip etrafıma bakındım. Televizyonda bir programın son sahneleri oynuyordu. Belli ki izlerken uyuya kalmıştım. Üzerime örtülmüş ince battaniye yere kaymıştı. Demek ki önce gayet rahat uyuyordum, ta ki Furkan’ın çığlığıyla uykumun içine bomba atılana kadar.
Karşımda kollarını bağlamış, gözleri kocaman açılmış Furkan vardı. Üstünde rahat bir eşofman takımı vardı ama yüzündeki panik ifadesi sanki birazdan düğüne yetişecek gibi.
- Kız Zelal, duymuyor musun beni?
Kaşlarımı çatıp ellerimi karnımın üstüne koydum. Sekiz aylık ha
