Leyla
Kahvaltı masasında adeta sessiz bir savaş dönüyordu. Günlerdir kaynanam kendini acındırıp iyice yer edinmişti. Karşımda oturan kaynanama bakarken içimden bin bir türlü şey geçiyordu. Ah be Rabbim, dünyada iyi kaynanalar da vardı, değil mi? Peki, bana niye bu cadaloz denk gelmişti? Şöyle güler yüzlü, tatlı dilli, gelinine oğlundan bile kıymet veren bir kaynana nasip edemedin mi? Ama yok! Benim payıma, elindeki eski püskü şalını düzelterek acındırmaya çalışan, ama içindeki fesatlığı o hırpani elbiseyle bile saklayamayan bir kaynana düşmüştü. Sonra kendi kendime estağfurullah dedim. Cadı kaynanam yüzünden isyan ediyordum az kalsın. Cadı karı adamı dinden de çıkarırdı. Etrafı incelenmeye devam ettim.
Merdo dede, kadın diye sesini çıkarmıyordu. Adamın hayat felsefesi netti: Kadın kısmı
