Zelal
— Allah kahretsin seni! Bırak! Bırak diyorum!
Bağırıyordum, çırpınıyordum ama nafileydi. Cihan'ın elleri çelikten bir kelepçe gibi bileklerime geçmiş, beni sürükleyerek götürüyordu. Yüzüme bakmadan, hiçbir şey hissetmeden ilerliyordu. Ayaklarımı yere vurarak kendimi geriye çekmeye çalıştım, ama gücüm ona yetmiyordu. Bileklerim yanıyordu, tırnaklarımı etine geçirsem de umursamıyordu.
Onu görmüştüm. Ateş. Oradaydı. Yakındaydı.
Gözlerim büyümüştü, kalbim yerinden çıkacak gibi atıyordu. Ona seslenmek istedim, avazım çıktığı kadar bağırmak, onun beni görmesini sağlamak istedim ama… Cihan izin vermedi.
— Kes sesini! Yoksa gerçekten öldürürüm seni!
Sesindeki nefret, o anda iliklerime kadar işledi. Tüylerim diken diken oldu. Onu tanıyordum, Cihan hiçbir zaman iyi biri olmamıştı. A
