Aslan
Yetimhaneye gitmeye başladığımızdan beri Leyla’nın çocuklarla olan ilgisini izlemekten kendimi alamıyordum. Onlara her sarıldığında, gözlerindeki o sıcaklığı gördüğümde içim titriyordu. Kendi çocuğumuz olsaydı nasıl bir anne olacağını düşünmeden edemiyordum. Ama sonra, kendimi tokatlayıp bu hayalleri kafamdan siliyordum. Olmayacak bir şeye umut bağlamak, kendi kendini kandırmaktan başka bir şey değildi.
Bugün Leyla’yla konuşmak için bir akşam yemeği planlamıştım. Onu hastaneden alıp biraz baş başa vakit geçirmek istiyordum. Artık aramızdaki ilişkiyi konuşmalıydık. O da bunun farkındaydı. Birbirimizi kıskanıp üzerine endişeleniyorduk. Hemde resmi olarak ve dini olarak karı kocaydık. Kesinlikle artık bir şeyleri dökülmenin zamanı gelmişti. Onunla çocuk konusunu da konuşmak istiyordu
