Zelal
Göz kapaklarımın ardında yanan ateşin etkisiyle sıçrayarak uyandım. Göğsüm hızla inip kalkıyordu, içimde yankılanan o his sanki damarlarıma işlemişti. Nefes almamı engelleyen bir ağırlık vardı üzerimde.
Gözlerimi kırpıştırarak loş odama alışmaya çalıştım. Hafifçe esen rüzgâr tül perdemi oynatıyordu ama ben ter içindeydim.
- Bu neydi şimdi? diye fısıldadım kendi kendime, titreyen ellerimi yorgana saklarken.
Rüyanın etkisi geçmemişti. Tenimde hâlâ onun sıcaklığını hissediyordum. Öyle gerçekti ki… Öyle yakıcıydı ki…
Ama bu kadarı da fazlaydı! Gerçekten Ateş’i… aşermiş olamazdım, değil mi?
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım, kalbimin ritmini düzene sokmaya çalıştım. Yok saymalıyım. Evet, evet, yok saymalıyım. Sonuçta sadece bir rüyaydı. O kadar.
Ama tenimde dolaşan hay
