Zelal
Dün gece kolumu sıkmaktan morartmışlardı. Dövmek için yeltenen abime baktım. Ağza alınmayacak küfürler ediyordu. Babam sadece tutmuştu. Normalde tutmazdı. Dedesinin uyarısından dolayı tutuyordu. Beni düşündüğü için değil. Düşünse küfür etmesini önlerdi.
- Orospu... Namusuz, diye ağzından tükürükler çıkararak bağırıyordu. Babam ve annem hiç sesini çıkarmıyordu. Cidden dövmesini geçtim. Ama küfür ederken de kızardınız. Öyle zoruma gitti ki kendimi tutamadım. İğreniyordum. Kendi pislik herifin tekiydi. Bana demediğini bırakmamıştı. Dövecekse dövsün. Sanki daha önce yapmadığı şeydi. Ama hakaret edemezdi. Sanki kendim kaçtım. Kimse namusuma laf edemezdi.
- Sensin namusuz. Kızı hamile bırakıp gidiyorsun. Ben mi namusuz oluyorum,dedim öfkeyle. Babam ve annemin kaşları çatıldı. Sabahtan
