Zelal
Hastane odasında gözlerimi tavana dikmiş, düşüncelerimle boğuşuyordum. İçimde tarifsiz bir boşluk, bedenimde ise yorgunluk vardı. Ateş’in gözlerindeki karmaşayı gördüğümde bir an için onun insan olabileceğine inanmak istemiştim. Ama sonra… Hayır. Onun yüzünden buradaydım. Onun yüzünden içimde bu ağırlığı taşıyordum. Onun yüzünden hayatım bu hale gelmişti.
Düşüncelerim beni ele geçirirken derin bir nefes aldım. Yutkunmaya çalıştım ama boğazım düğüm düğümdü. Gözlerimden süzülen yaşları durduramıyordum. Neden böyle bir şey başıma gelmişti? Neden ben? Hayatımda hiçbir kötülük yapmamışken, kimseye zarar vermemişken bu kadar acıyı hak edecek ne yapmıştım?
Ateş’in bana bu kadar zarar vermesine rağmen gözlerinde gördüğüm o pişmanlık ve kırılganlık beni daha da öfkelendiriyordu. Sanki ne
