Ateş
Zelal’in korkulu gözlerle bana bakışı, içimde bir şeyleri yerle bir etti. O bakış, kalbime bir bıçak gibi saplandı. Daha önce defalarca aynı korkuyu başkalarının gözlerinde görmüştüm ama bu… Bu farklıydı. Zelal korkmamalıydı benden. Ona zarar vermek bir yana, her şeyimle korumak için buradaydım. Ama o, ona dokunmamam için çırpınıyordu. Haksız sayılmazdı. Yaptığım şeyler birbir gözümün önüne gelince kendimden bile tiksiniyordum. Bu kadar zalim bir adam mıydım? Ben nasıl bu kadar kötü oldum.
O ilk gece onun korkuyla bakmasıyla ona dokunmak istemedim. Biliyordum korkuyordu. İntikam almak istemiştim ama rızası olmadan birine dokunacak kadar aşağılık bir adam değildim. Tiksindiğimi söyleyip gitmiştim. İlaç içmediğim halde beni tutan bir şeyler olmuş ve kendimi tutmuştum. Şimdi anlıyoru
