Ateş
Sabah öfkeyle kalktım. Anlamsız bir şekilde öfkeliydim. Her şey üstüme geliyordu. Kendimi boşluğa bırakmak ve kaybolmak istiyordum. Zihnimde yankılanan sesler boğazımı sıkıyordu. Her şey bir rüya mıydı, yoksa korkunç bir gerçeklik mi? İçimdeki öfke sönmek bilmeyen bir ateş gibi tüm bedenimi sardı. O sabah farklıydı. Kendimi tanıyamıyordum. Her hareketim, her nefes alışım bir başkasının komutuyla gibiydi. Zihnimde yankılanan seslerle öfkeyle kalktım.
- Kalk o soysuzun kardeşi sıcak yatağında yatarken kardeşin ve doğmamış bebeği soğuk toprağın altında! Ses bir kadına ait gibiydi. Kendimi kaybettim. Ölmek istiyordum. Artık nefret etmekten bile yoruldum ama zihnim beni dinlemiyordu. Beynimdeki komutlarla hızla kızın uyuduğu odaya girdim. Yerde mışıl mışıl uyuyordu. Yüzünde huzurlu bir
