Zelal
Sabahın erken saatlerinde yine Gülsüm yengenin sesiyle uyanmıştım. Bu sabah biraz tuhaftı. Ateş, o gece odaya gelmemişti. Bu, beni biraz da olsa rahatlatmıştı ama aynı zamanda başka bir boşluk da yaratmıştı içimde. Ateş’ten gelen herhangi bir mesaj ya da bir iz yoktu. Bu iyiye mi kötüye mi işaretti. İçimdeki vesvese peşimi bırakmıyordu. Yaşadıklarım sayesinde sanırım akıl hastası olma yolunda ilerliyordum. Mektupta her ne yazıyorsa Ateş öfkeyle gitmiş dönmemişti. Bu yüzden içimde tuhaf bir korku vardı.
- Kahvaltıyı hazırlamaya yardım et yeni gelin, diye aşağılayıcı bakışlarıyla beni ezen Gülsüm yengeye baktım. Anlamadığım bu kadına hiçbir şey yapmamıştım ama benden nefret ediyordu. Çok tuhaftı. Evlatları melek gibiydi. Kendisi şeytan. Burnumdan getireceğini bakışlarıyla belli ediy
