Zelal
- Kahvaltı hazır.
Cihan’ın sert sesi koridor boyunca yankılandığında içimde istemsiz bir ürperti oluştu. Nefes nefese kalmış bir şekilde salondan mutfağa ilerledim. Bebeğim beş aylık olmuştu ve her şeyden önce onun sağlığı için güçlü kalmam gerekiyordu. Cihan, bebeğin kendi çocuğu olduğunu düşündüğü için spor yapmama, hatta kendime bakmama izin veriyordu. Ama onun izni, beni özgür yapmıyordu. Bir kafesin içinde gibiydim; kapısı açık görünen ama asla kaçamayacağım bir kafes.
Mutfağa girdiğimde, kahvaltı masasında oturmuş ağır ağır içkisini yudumlayan Cihan’ı gördüm. Sabah olmasına rağmen içkisiz duramıyordu. Bakışları soğuk ve sertti. Gözlerini üzerime dikmiş, beni bir avcı gibi süzüyordu.
- Çabuk bitir kahvaltını. Dışarı çıkıyoruz, dedi, keskin bir tonla.
Gözlerim istemsizce
