Ateş
Rojdam gitmeden önce mektup bırakmıştı. Dedemin odasına doğru yürürken içimde tarifsiz bir korku büyüyordu. Rojdam neler yaşamıştı? Onun acılarını nasıl bu kadar gözden kaçırmıştım? Gözlerim her adımda daha çok doluyor, ama bir damla bile yaş akmıyordu. Hissedemediğim her duygu, boğazımda bir düğüm gibi sıkışıyordu.
Odanın kapısına vardığımda nefesim daraldı. Ellerim titriyordu. Kapının ardındaki mektupta beni neyin beklediğini bilememek kalbimi sıkıştırıyordu. Başımı kapıya yasladım. Bir an için geri dönmeyi, bu gerçekle yüzleşmemeyi düşündüm. Ama sonra Rojdam’ın sesi kulağımda yankılandı.
- Bir gün her şeyin cevabını bulacaksın, Abi. Ama yüzleşmekten kaçarsan o gün hiç gelmez. O zaman anlamamıştım. Demekki mektuptan bahsediyordu.
Derin bir nefes aldım ve kapıyı yavaşça açtım.
