Zelal
- Anne üşüyorum, dedim. Benim annem, babaannemdi. Şimdi olduğu gibi sımsıkı bana sarılmıştı.
- Kalk Zelal'im. Kalk yerinde uyu, demişti. Hayal ve gerçeklik arasında kaybolmuştum.
O an, her şeyin normal olduğu zamanlara dönmek istedim, ama zamanın içinde kaybolmuş gibiydim. Babam beni karanlık ve soğuk kilere kapattığında bile, o beni hep kurtarır, 'yerinde yat' derdi. Şimdi, her şeyin içine sürüklendiği bir çıkmazın ortasında, babam beni yine terk etmişti. Hangi geceydi bu? Hangi geceydi de bir türlü sabah olmuyordu?
Gözlerimi açtığımda banyoda yatıyordum. Vücudum titriyordu, ancak asıl üşüyen ruhumdu. Bacak aramda keskin bir acı vardı. O acı, vücudumdan çok kalbimi yakan bir şeydi. O iyi adam neredeydi? Onu hatırlamaya çalıştıkça içimdeki hüzün derinleşiyordu. Beni bu halde bır
