Love me Harder

Chapter 19

ANG TOKYO GENERAL HOSPITAL ay napakalaki at napakaganda, ngunit para kay Allyson, ito ay parang nakakatakot na laberinto. Mula nang bumaba siya ng eroplano, halos hindi na siya huminga nang maayos. Ang jetlag, ang pagod mula sa mahabang flight, ang emosyon—lahat ay nagsasama sa kanyang dibdib.

Sumakay siya ng taxi mula sa airport, ang dalawang maleta ay nasa likuran. Binigyan niya ng address ang driver, at habang tumatagal ang biyahe, mas lalong bumibigat ang kanyang pakiramdam.

"Tokyo General Hospital," sabi ng driver nang makarating na sila. Tumango si Allyson, binayaran ito, at bumaba.

Ang building ay puno ng mga tao—pasyente, bisita, doktor, nurse. Lahat ay abala sa sariling mundo. Lumapit si Allyson sa information desk.

"Excuse me, I'm looking for Dr. Hiroshi Nakamura. Oncology Department," sabi niya sa receptionist.

"Fifth floor, ma'am. Turn left for the elevator, then second door in the right," sagot ng babae nang magalang kahit hindi ganoon kalinaw dahil sa accent niya.

Sumakay si Allyson sa elevator, ang puso ay kumakabog nang malakas. Habang umaangat ang elevator, naisip niya kung paano niya haharapin ang Mamita niya. Ano ang sasabihin niya? Paano niya maipapakita na kaya niyang maging matatag?

Pagbukas ng elevator sa ikalimang palapag, agad niyang nakita ang sign: "Oncology Department." Naglakad siya sa hallway, ang mga paa ay parang nabibigatan.

"Ms. Morgan?" Napalingon siya. Isang lalaking nasa mid-40s, nakasalamin, nakaunipormeng puti.

"Dr. Nakamura?" tanong niya.

Tumango ang doktor. "Yes. Thank you for coming so quickly. Please, follow me to my office." Naglakad sila sa isang maliit na opisina sa dulo ng hallway. Naupo si Allyson sa harap ng desk ng doktor, ang mga kamay ay nakapulupot sa isa't isa.

"Ms. Morgan, I know this is very difficult for you," simula ng doktor. "Your grandmother was diagnosed with stage four pancreatic cancer six months ago. She came to Japan specifically for treatment—clinical trials that are not yet available in the Philippines."

Napapikit si Allyson. Stage four. Ang pinakamalalang yugto.

"She responded well to the initial chemotherapy," patuloy ng doktor. "But three days ago, she suffered complications. Her kidneys started to fail. We've stabilized her for now, but... Ms. Morgan, I need to be honest with you. Her time is limited."

Tumulo ang luha ni Allyson. "How long?"

Huminga nang malalim ang doktor. "Days. Maybe a week. I'm very sorry."

Naramdaman ni Allyson ang pagsikip ng kanyang dibdib. Mga araw lang. Isang linggo. Ang kanyang Mamita—ang babaeng nag-alaga sa kanya simula nang ipinanganak siya—ay mawawala na.

"Can I see her?" tanong niya, ang tinig ay halos pabulong.

Tumango ang doktor. "Of course. She's been asking for you."

---

ANG KWARTO ni Señora Ignacia ay tahimik, maliban sa mahinang tunog ng mga machine na nakakabit sa kanya. Nang pumasok si Allyson, nakita niya ang kanyang lola—ang dating malakas at palaging nakangiting babae—ay ngayon ay halatang napakahina.

"Mamita..." bulong ni Allyson habang lumapit.

Dumilat ang matanda, at kahit napakahina, ngumiti ito. "Allyson... apo ko..."

Umupo si Allyson sa tabi ng kama, hinawakan ang kamay ng kanyang lola. "Mamita, bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit hindi mo ako sinabihan na may sakit ka?"

Ngumiti si Señora Ignacia nang mahina. "Apo, ayaw kong maging pabigat sa iyo. Gusto kitang makitang masaya, hindi umiiyak dahil sa akin."

"Pero Mamita, ikaw lang ang pamilya ko. Dapat nandito ako para sa iyo."

Humigpit ang hawak ng matanda sa kamay ni Allyson. "At nandito ka na. Yan ang mahalaga."

Umiyak si Allyson nang walang pigil. Ang lahat ng emosyon na pinigil niya mula nang makaalis ng San Vicente ay sumambulat na—ang sakit dahil kay Dark, ang takot para sa kanyang Mamita, ang lungkot dahil sa lahat ng nangyayari.

"Huwag kang umiyak, apo," sabi ng matanda habang hinahaplos ang buhok ni Allyson. "Mahal na mahal kita. At masaya akong nakita kitang lumaki nang maging matibay at matalino. Wala na akong ibang hinihiling."

"Mamita, please... huwag mong sabihin ang ganyan. Lalaban ka pa. Kaya mo pa."

Umiling ang matanda. "Apo, pagod na ako. Gusto ko nang sumama sa lolo mo. Pero bago ako umalis, kailangan kong malaman na magiging okay ka."

"Mamita—"

"Allyson, makinig ka sa akin." Ang tinig ng matanda ay mas malakas ngayon, mas determinado. "Alam kong may nangyari sa San Vicente. Alam kong may nakilala kang lalaki."

Napatingin si Allyson sa kanyang lola, gulat sa sinabi nito.

"Tumatawag sa akin si Manang Mirna. Sinasabi niya kung paano ka tumitingin kay Dark, kung paano ka ngumingiti tuwing kasama mo siya." Ngumiti si Señora Ignacia. "At alam ko rin kung bakit ka umalis."

"Mamita, hindi siya para sa akin. May nakatakda na siyang pakakasalan."

"Apo, ang pag-ibig ay hindi madali. Pero kung mahal mo, ipaglaban mo."

"Pero Mamita—"

"Wala nang pero-pero, Allyson. Ang buhay ay maikli. Napakaiklii. At kung may pagkakataon kang maging masaya, huwag mong palampasin."

Yumuko si Allyson, ang luha ay patuloy na dumadaloy.

"Promise me, apo. Promise me na ipagpapatuloy mo ang buhay mo. Na magiging masaya ka. Na hindi ka titigil sa pag-ibig dahil lang sa takot."

Tumango si Allyson, kahit hindi sigurado kung kakayanin niya.

"I promise, Mamita. I promise."