ตอนที่ 10: คืนที่ขอบเขตเริ่มเลือนลาง
1074 Words
ธารานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านม่านบาง ๆ สาดลงมาเป็นเส้นแสงจาง ๆ บนพื้นไม้ เธอไม่ได้เปิดไฟ เพราะกลัวว่าถ้าเปิดไฟ เธอจะเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก แล้วต้องเผชิญหน้ากับสีหน้าที่สับสนของตัวเอง
หลังจากธันวา “ยอมให้เวลา” เธอเมื่อครู่ เธอรู้สึกเหมือนถูกปล่อยตัวจากกรง แต่กรงนั้นไม่ได้หายไปไหน มันแค่เปิดประตูออกชั่วคราว แล้วรอให้เธอเดินเข้าไปเอง
โทรศัพท์สั่นเบา ๆ บนโต๊ะหัวเตียง เป็นมิ้นต์อีกครั้ง
มิ้นต์: ถึงบ้านยัง? เขาทำอะไรอีกไหม
ธารา: ถึงแล้ว…เขาแค่คุย แล้วบอกว่าจะให้เวลาหนู
มิ้นต์: ให้เวลาเหรอ? เอ็งเชื่อเหรอวะ
ธารา: หนูไม่รู้…หนูเหนื่อยมากเลยมิ้นต์
มิ้นต์: งั้นคืนนี้หลับก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อ ถ้ามีอะไรโทรหาเลย อย่าอยู่คนเดียวเด็ดขาด
ธาราวางโทรศัพท์ลง แล้วนอนแผ่หราบนเตียง มองเพดานที่เคยมีดาวเรืองแสงตอนเด็ก ๆ ตอนนี้ดาวพวกนั้นหลุดลอกไปเกือบหมด เหลือเพียงจุดมืด ๆ ที่ดูเหมือนจะกลืนกินแสงทั้งหมด
เธอหลับตาลง พยายามบังคับตัวเองให้หลับ แต่ภาพธันวาในหัวไม่ยอมหายไป
ภาพตอนที่เขาจับคางเธอ ภาพตอนที่เขากระซิบข้างหู ภาพตอนที่เขายิ้มมุมปากแล้วบอกว่า “พี่จะไม่ปล่อยให้น้องหายไปจากสายตาพี่อีกแล้ว”
ธาราหันตัวไปกอดหมอนแน่น น้ำตาไหลซึมลงมาอีกครั้ง
“หนูควรทำยังไงดี…” เธอพึมพำ “หนูควรเกลียดพี่…หรือควร…”
คำถามนั้นค้างอยู่ในใจ เธอไม่กล้าพูดออกมาจนจบ
คืนนั้นเธอหลับไปตอนใกล้รุ่งสาง หลับแบบไม่สนิท ฝันร้ายวนเวียนซ้ำ ๆ ฝันว่าเธอวิ่งหนีในบ้านหลังใหญ่ แต่ทุกห้องที่เปิดออก ธันวาก็ยืนรออยู่ข้างใน ยิ้มให้เธอด้วยสายตาที่ทั้งอบอุ่นและอันตรายในเวลาเดียวกัน
เช้าวันถัดมา ธาราตื่นขึ้นด้วยอาการปวดหัวตุบ ๆ เธอลงมาชั้นล่างช้ากว่าปกติ เห็นธามกำลังกินข้าวเช้าคนเดียว คุณอรรธไม่อยู่
“พ่อไปไหนเหรอธาม” เธอถามขณะเทน้ำส้มคั้นให้ตัวเอง
ธามเงยหน้าขึ้น สีหน้าดูเคร่งเครียดผิดปกติ
“พ่อไปโรงพยาบาลครับ เมื่อเช้ามืดพ่อหัวใจเต้นผิดจังหวะ หนูรีบเรียกรถพยาบาลเลย”
ธาราหยุดนิ่ง แก้วน้ำส้มในมือเกือบหลุด
“อะไรนะ…พ่อเป็นยังไงบ้าง?!”
ธามส่ายหน้า “หมอบอกว่ายังไม่หนักมาก แต่ต้องนอนโรงพยาบาลเฝ้าดูอาการสักสองสามวัน พี่ธันวาไปเป็นเพื่อนพ่อตั้งแต่เช้าแล้ว”
ธารารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เธอทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ มือสั่นจนแก้วน้ำส้มหกเลอะโต๊ะ
“เพราะหนูใช่ไหม…” เธอพึมพำ “เพราะเรื่องระหว่างหนูกับพี่ธันวา…พ่อเครียดจนหัวใจกำเริบ”
ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
“พี่ธารา…เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมพี่ดูแปลก ๆ มาตั้งแต่พี่ธันวากลับมา หนูเห็นพ่อกับพี่ธันวาเถียงกันในห้องทำงานเมื่อคืนด้วย”
ธาราเงยหน้าขึ้นมองธาม น้ำตาคลอ
“ธาม…พี่ขอโทษ” เธอพูดเสียงสั่น “พี่…พี่ทำผิดพลาดหลายอย่าง”
ธามเอื้อมมือมาจับมือเธอ “พี่ธารา…บอกหนูได้นะครับ หนูเป็นน้องชายพี่ ไม่ว่าอะไรหนูก็อยู่ข้างพี่เสมอ”
ธารามองมือของธามที่จับมือเธอ มันอบอุ่นและบริสุทธิ์ ต่างจากสัมผัสของธันวาที่ทำให้เธอทั้งร้อนรุ่มและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน
เธอสูดหายใจลึก แล้วตัดสินใจพูดออกมาบางส่วน
“พี่ธันวา…เขาเปลี่ยนไป ธาม เขาไม่ใช่พี่ชายคนเดิมอีกต่อไปแล้ว และพี่…พี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นยังไงกับเขาเหมือนกัน”
ธามตาเบิกกว้าง “หมายความว่ายังไงครับ?”
ธาราไม่ตอบต่อ เธอแค่บีบมือธามแน่น แล้วพูดเบา ๆ
“พี่ต้องไปหาพ่อที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
ธาราเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบออกจากบ้าน เรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเอกชนที่คุณอรรธนอนรักษาตัว
เมื่อถึงห้องผู้ป่วยพิเศษ เธอเห็นธันวายืนอยู่หน้าห้อง มือกุมโทรศัพท์แน่น สีหน้าเคร่งเครียด แต่เมื่อเห็นเธอเดินมา สายตาเขาก็อ่อนลงทันที
“ธารา…” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ
ธาราเดินผ่านเขาเข้าไปในห้องทันที ไม่พูดอะไร
คุณอรรธนอนอยู่บนเตียง อุปกรณ์วัดหัวใจส่งเสียงติ๊ด ๆ เป็นจังหวะ ท่านลืมตาขึ้นเห็นเธอ แล้วยิ้มอ่อนแรง
“ธารา…ลูกมาแล้วเหรอ”
ธาราน้ำตาไหลทันที เธอรีบเดินไปจับมือท่าน
“พ่อ…หนูขอโทษ หนูขอโทษจริง ๆ”
คุณอรรธยกมืออีกข้างขึ้นลูบหัวเธอช้า ๆ
“ไม่เป็นไรลูก…พ่อแค่เหนื่อย พักสักหน่อยก็หาย”
แต่ธารารู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่เหนื่อย
ธันวาเดินเข้ามาในห้อง ยืนอยู่ข้างหลังเธอเงียบ ๆ
คุณอรรธมองธันวา แล้วพูดเสียงแผ่ว
“ธันวา…พ่อขอร้องอีกครั้ง อย่าทำร้ายธาราเลย”
ธันวาไม่ตอบทันที เขาเดินไปยืนข้างเตียง แล้วพูดเสียงต่ำแต่ชัดเจน
“ผมจะไม่ทำร้ายธารา…ผมสัญญา”
แต่คำสัญญานั้น ในหูของธารา มันฟังดูเหมือนคำขู่มากกว่าคำรับรอง
ธาราหันมามองธันวา สายตาเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ
“พี่ธันวา…ถ้าพี่รักหนูจริง พี่ควรหยุด” เธอพูดเสียงสั่น “หยุดก่อนที่ทุกอย่างจะพังไปมากกว่านี้”
ธันวามองเธอนิ่ง ๆ ดวงตาดำสนิทไม่มีการขยับ
“หยุด…” เขาพูดช้า ๆ “พี่หยุดไม่ได้แล้วธารา เพราะพี่รักน้อง…มากเกินกว่าจะหยุด”
คำพูดนั้นทำให้ห้องเงียบกริบ
คุณอรรธถอนหายใจยาว แล้วหลับตาลงราวกับหมดแรง
ธารารู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ
เธอหันหลัง เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ธันวาไม่ตาม แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องแผ่นหลังเธอ
และในใจของธารา คำถามที่หนักหน่วงที่สุดกำลังก่อตัวขึ้น
ถ้าเธอเลือกที่จะหนี…เธอจะหนีไปไหนได้จริง ๆ
เมื่อทุกอย่างที่เธอรัก ตอนนี้กำลังถูกพันธนาการด้วยความรักที่บิดเบี้ยวของเขา
- Writer
