ตอนที่ 8: รอยร้าวแรกในครอบครัว

1040 Words

ธาราวิ่งขึ้นบันไดไปห้องตัวเองราวกับมีใครไล่ตาม เธอปิดประตูดังปัง แล้วล็อกกลอนทันที หายใจหอบถี่จนหน้าอกปั่นป่วน เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหลังประตู มือกุมหน้าอกแน่น น้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว “ทำไม…ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง “หนูไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย” ภาพธันวาที่จับข้อมือเธอ คำพูดที่กระซิบข้างหูยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว “พี่รอวันนี้มานานมาก…รอวันที่หนูจะโตพอ ที่พี่จะไม่ต้องแกล้งทำเป็นพี่ชายอีกต่อไป” ธาราเอามือปิดปากตัวเอง ไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกไป เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแหลกสลาย เธอไม่รู้ว่าควรเกลียดเขาหรือเกลียดตัวเองมากกว่ากัน เพราะลึก ๆ แล้ว…ส่วนเล็ก ๆ ในใจของเธอ มันไม่ได้เกลียดสิ่งที่เขาทำเลยสักนิด มันกลับรู้สึก…ตื่นเต้น และนั่นต่างหากที่ทำให้เธอกลัวที่สุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ จากด้านนอก “ธารา…” เสียงทุ้มของธันวาดังขึ้นอีกครั้ง “เปิดประตูหน่อย พี่แค่อยากคุย” ธาราสะดุ้ง หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ เธอไม่ตอบ เธอแค่นั่งกอดเข่าแน่นขึ้น “ธารา…พี่รู้ว่าน้องกลัว” เขาพูดต่อ เสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความหนักแน่น “แต่พี่ไม่ทำอะไรน้องหรอก พี่แค่อยากบอกว่าน้องไม่ต้องกลัวพี่” ธารากัดริมฝีปากแน่น เธออยากตะโกนออกไปว่า ‘หนูกลัวพี่จริง ๆ…แต่หนูกลัวตัวเองมากกว่า’ แต่เธอไม่พูดอะไร เธอแค่นั่งนิ่งจนเสียงฝีเท้าของธันวาค่อย ๆ ห่างออกไป หลังจากนั้นสักพัก เธอได้ยินเสียงรถสตาร์ท แล้วขับออกจากบ้าน ธาราค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองรถเบนซ์สีดำคันนั้นหายลับไปในซอย เธอถอนหายใจยาว แล้วทรุดตัวลงนั่งที่ขอบเตียงอีกครั้ง โทรศัพท์สั่นขึ้น เป็นไลน์จากมิ้นต์ มิ้นต์: กลับบ้านถึงยัง? เป็นไงบ้าง อย่าทำตัวคนเดียวเด็ดขาดนะ ถ้าต้องการกูไปอยู่ด้วยได้เลย ธารา: ถึงแล้วค่ะ…หนูโอเค มิ้นต์: โกหกชัด ๆ หน้านายตอนนี้เป็นยังไงบอกมาเลย ธารา: …หนูไม่รู้ตัวเองแล้วมิ้นต์ หนูกลัว แต่ก็…ก็ไม่เกลียดเขา มิ้นต์: โอ้ยยยยยย ธาราาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา มิ้นต์: เอ็งต้องคุยกับใครสักคนที่เป็นผู้ใหญ่ คุยกับพ่อเอ็งไหม? ธารา: …หนูกลัวพ่อจะผิดหวัง มิ้นต์: ถ้าไม่คุย ตอนนี้มันจะยิ่งแย่ลงอีกนะ เอ็งต้องตัดสินใจอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะสายเกินไป ธาราวางโทรศัพท์ลง เธอมองไปที่รูปถ่ายครอบครัวบนโต๊ะหัวเตียง ทุกคนยิ้มกว้างในรูปนั้น…แต่ตอนนี้ ทุกอย่างในบ้านหลังนี้กำลังพังทลายลงอย่างช้า ๆ คืนนั้น ธารานอนไม่หลับอีกครั้ง เธอพลิกตัวไปมาจนเกือบตีสาม ก่อนจะได้ยินเสียงรถกลับมาจอดหน้าบ้าน เธอรีบลุกขึ้นไปที่หน้าต่าง เห็นธันวาลงจากรถ เดินตรงเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชียบ ไม่กี่นาทีต่อมา เธอได้ยินเสียงเปิดประตูห้องทำงานของคุณอรรธ ธาราใจเต้นแรง เธอเปิดประตูห้องตัวเองเบา ๆ แล้วแอบเดินลงบันไดช้า ๆ อย่างระวัง เธอแอบยืนฟังอยู่ตรงโถงบันได เสียงคุณอรรธดังขึ้นแผ่วเบา “ธันวา…ลูกทำอะไรอยู่” เสียงธันวาตอบกลับ เสียงต่ำแต่ชัดเจน “ผมแค่…อยากดูแลธาราให้ดีที่สุดครับพ่อ” คุณอรรธถอนหายใจยาว “ลูก…พ่อรู้ว่าลูกเปลี่ยนไป แต่ธาราเป็นน้องสาวลูกนะ อย่าทำอะไรที่มัน…เกินเลย” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ผมรู้ครับว่าท่านหมายถึงอะไร แต่ผมไม่ใช่เด็กแล้ว และธาราก็ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป” คุณอรรธเสียงสั่นขึ้นเล็กน้อย “ธันวา…พ่อขอร้อง อย่าทำร้ายธาราเลย พ่อเสียแม่ธาราไปแล้ว พ่อไม่อยากเสียธาราไปอีก” ธันวาไม่ตอบทันที เสียงเก้าอี้ขยับดังขึ้นเบา ๆ “ผมจะไม่ทำร้ายธารา” เขาพูดช้า ๆ “ผมจะปกป้องธารา…ในแบบที่ผมคิดว่าดีที่สุด” คุณอรรธไอแหบ ๆ หลายครั้ง “ลูก…หัวใจพ่อมันไม่ดีแล้วนะ อย่าทำให้พ่อต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้เลย” ธันวาไม่ตอบอะไรอีก ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าของธันวาดังขึ้น เขาเดินออกจากห้องทำงาน แล้วขึ้นบันไดมาทางธารา ธาราตัวแข็งทื่อ เธอรีบวิ่งกลับเข้าห้องตัวเอง ปิดประตูเงียบ ๆ แล้วพิงหลังประตู หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ เสียงฝีเท้าของธันวาหยุดอยู่หน้าห้องเธอ เขายืนนิ่งอยู่นานหลายนาที ธาราไม่กล้าขยับ เธอแค่ยืนกอดตัวเองแน่น สุดท้าย เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไป ธาราล้มลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลไม่หยุด เธอรู้แล้วว่า… รอยร้าวในครอบครัวนี้เพิ่งเริ่มต้น และมันกำลังจะลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนอาจไม่มีวันหาย เช้าวันถัดมา ธาราตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวตุบ ๆ เธอลงมาชั้นล่าง เห็นธามกำลังกินข้าวเช้ากับคุณอรรธ แต่ธันวาไม่อยู่ “พี่ธันวาไปไหนเหรอคะ” เธอถามเบา ๆ คุณอรรธมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล “ธันวาไปประชุมที่บริษัทแต่เช้า บอกว่าจะกลับเย็น ๆ” ธาราพยักหน้า แล้วนั่งลงกินข้าวเงียบ ๆ ธามมองเธอแล้วถาม “พี่ธารา…เป็นอะไรเหรอครับ หน้าซีด ๆ” ธารายิ้มฝืน “ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ…แค่ไม่ได้นอน” ธามไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ถามต่อ แต่สายตาของคุณอรรธที่มองธาราในตอนนั้น มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ธาราไม่เคยเห็นมาก่อน และในใจของธารา เธอรู้ดีว่า… วันนี้เป็นแค่จุดเริ่มต้น ของวันที่ทุกอย่างจะพังทลายลงอย่างช้า ๆ แต่แน่นอน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more