หลังจากคืนที่ธามพูดออกมาทุกอย่าง ธารารู้สึกเหมือนบ้านหลังใหญ่หลังนี้กำลังหดเล็กลงทุกวัน
ทุกมุมที่เคยอบอุ่น ตอนนี้เต็มไปด้วยความเงียบที่กดทับ และสายตาที่จับจ้องเธอจากทุกทิศทาง — ไม่ว่าจะเป็นสายตาของธันวาที่เต็มไปด้วยความครอบครอง สายตาของธามที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หรือแม้แต่สายตาของคุณอรรธที่เริ่มมีแววสงสัยมากขึ้นทุกครั้งที่มองเธอ
เช้าวันถัดมา ธาราลงมาชั้นล่างด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มเพื่อปกปิดรอยแดงที่คอและไหล่ที่ธันวาทิ้งไว้เมื่อสองสามวันก่อน ผมปล่อยสยายลงมาปิดบังใบหน้าที่ซีดเซียว
คุณอรรธนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะเหมือนเคย กำลังจิบชาร้อนช้า ๆ สีหน้าท่านดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ แต่ยังคงยิ้มให้เธอเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา
“ธารา…มานั่งกินข้าวเช้ากับพ่อสิลูก”
ธารายิ้มฝืน แล้วนั่งลงข้างท่าน มือทั้งสองวางบนตักใต้โต๊ะ
“พ่อเป็นยังไงบ้างคะ เมื่อคืนกินยาแล้วนอนหลับดีไหม”
คุณอรร
