รถพยาบาลมาถึงบ้านอัครเดชภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เสียงไซเรนดังก้องไปทั่วซอย ธารายืนตัวสั่นอยู่ข้างเตียงที่คุณอรรธนอนหมดสติ มือจับมือท่านแน่นจนเล็บจิกเนื้อตัวเอง ธันวายืนข้างหลังเธอ ใบหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แขนที่โอบไหล่เธอไว้แน่นจนเจ็บ บอกให้รู้ว่าเขากำลังกลั้นอะไรบางอย่างไว้สุดแรง
แพทย์และพยาบาลรีบเข้ามาพยุงคุณอรรธขึ้นเปล แล้วรีบนำตัวส่งโรงพยาบาล ธาราเดินตามไปด้วยขาที่แทบจะไม่เหลือแรง ธันวาเดินเคียงข้างเธอไม่ห่างสักก้าว
ระหว่างทางในรถพยาบาล ธารานั่งกุมมือคุณอรรธที่เย็นเฉียบ น้ำตาไหลไม่หยุด เธอพึมพำซ้ำ ๆ
“พ่อ…พ่ออย่าทิ้งหนูนะคะ หนูขอโทษ หนูขอโทษจริง ๆ”
ธันวานั่งข้าง ๆ มือวางบนต้นขาเธอเบา ๆ แต่คราวนี้เธอไม่มีแรงสะบัดออก เธอแค่ก้มหน้าร้องไห้
เมื่อถึงโรงพยาบาล คุณอรรธถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉินทันที ธารากับธันวาต้องรออยู่นอกห้อง ธารานั่งกอดตัวเองแน่นที่เก้าอี้หน้าห้อง ตัวสั่นไม
