ตอนที่ 6: เช้าวันใหม่ที่ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยน
1141 Words
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านม่านสีฟ้าอ่อนเข้ามาในห้องธารา เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินทับอก น้ำตาที่ไหลเมื่อคืนทำให้ตาบวมเล็กน้อย เธอลุกขึ้นนั่ง มองนาฬิกาที่หัวเตียง — 6:45 น.
คืนที่ผ่านมาทำให้เธอนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน คำพูดของธันวา, สายตาของเขา, การสัมผัสที่คางและมือ… วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอเอามือกุมหน้าผาก ถอนหายใจยาว
“ต้องปกติเข้าไว้” เธอพูดกับตัวเอง “วันนี้ต้องไปเรียน ต้องเจอเพื่อน ต้อง… ลืมเมื่อคืนไป”
ธาราลุกไปอาบน้ำ น้ำเย็นจัดช่วยให้เธอตื่นตัวขึ้นบ้าง เธอแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีครีมแขนยาวกับกระโปรงยาวถึงเข่า ผมมัดหางม้าสูงเหมือนเคย พยายามทำให้ตัวเองดู “ปกติ” ที่สุด
ลงมาชั้นล่าง เธอได้ยินเสียงจากห้องครัว มีเสียงหัวเราะเบา ๆ ปนกับเสียงจานชามกระทบกัน
เมื่อเดินเข้าไป เธอเห็นภาพที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง
ธันวายืนอยู่หน้าตู้เย็น สวมเสื้อยืดสีเทาเข้มกับกางเกงขาสั้นวอร์ม ผมยุ่งเล็กน้อยจากเพิ่งตื่น เขากำลังเทกาแฟใส่แก้วสองใบ ข้าง ๆ เขาคือธาม — น้องชายคนเล็กของบ้าน — ที่เพิ่งกลับมาจากหอพักเมื่อคืนนี้
ธามหันมาเห็นธาราเป็นคนแรก สีหน้าตื่นเต้นสุดขีด
“พี่ธาราาาา!” ธามวิ่งเข้ามากอดเธอแน่น “เมื่อคืนหนูกลับมาดึกเลยไม่เจอพี่ธันวาเลยยยย แต่ตอนนี้เจอแล้ววววว!”
ธารายิ้มฝืน ๆ กอดธามตอบ “ตื่นเต้นจังเลยนะธาม”
ธามปล่อยเธอ แล้วหันไปชี้ธันวา “พี่ธันวาเปลี่ยนไปเยอะเลยพี่! หล่อขึ้นสิบเท่า! แต่ยังน่ากลัวเหมือนเดิม 555”
ธันวาหันมามองธารา สายตาคมกริบเหมือนเมื่อคืน แต่คราวนี้เขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย
“สวัสดีตอนเช้า ธารา” เขาพูดเสียงนุ่ม แล้วยื่นแก้วกาแฟให้เธอ “ใส่นมไม่ใส่น้ำตาล เหมือนที่หนูชอบ”
ธารารับแก้วมา มือสั่นเล็กน้อย “…ขอบคุณค่ะ”
เธอสังเกตเห็นว่าเขาจำได้แม่นยำ แม้จะหายไปสามปี
ธามไม่รู้เรื่องอะไร เขายังคงตื่นเต้นไม่หยุด “พี่ธันวาเล่าให้ฟังว่าที่สิงคโปร์เจ๋งมากเลยนะพี่ธารา มีโปรเจกต์ใหญ่ ๆ เกี่ยวกับ AI แล้วพี่ธันวาเป็นหัวหน้าทีมเลย! เท่สุด ๆ!”
ธันวาหัวเราะเบา ๆ “ธามพูดเกินไปแล้ว” เขาหันมามองธารา “จริง ๆ แล้วพี่แค่ทำงานธรรมดา ๆ”
ธาราจิบกาแฟเงียบ ๆ ไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกเหมือนมีกำแพงบาง ๆ กั้นระหว่างเธอกับเขา
คุณอรรธเดินเข้ามาในครัวช้า ๆ หน้าตาดูเหนื่อย แต่ยิ้มได้เมื่อเห็นลูก ๆ ทั้งสามคน
“ครบทีมกันแล้วสินะ” ท่านพูด “ดีใจจริง ๆ ที่เห็นพวกหนูสามคนอยู่ด้วยกันอีกครั้ง”
ธันวาเดินไปประคองคุณอรรธให้นั่ง “พ่อกินข้าวเช้าเลยครับ ผมทำไข่ดาวกับขนมปังให้แล้ว”
ธารามองธันวาที่กำลังวางจานให้พ่อ สีหน้าเขาดูอ่อนโยนขึ้นเมื่ออยู่กับคุณอรรธ แต่เมื่อหันมามองเธออีกครั้ง สายตานั้นก็เปลี่ยนไปทันที
หลังอาหารเช้า ธามเสนอตัวขับรถไปส่งธาราที่มหาวิทยาลัย เพราะรถของธาราอยู่ที่อู่ซ่อม (ยางรั่วตั้งแต่เมื่อวาน)
“ไปด้วยกันนะพี่ธารา เดี๋ยวหนูเล่าเรื่องในมหา’ลัยให้ฟัง!” ธามพูดตื่นเต้น
ธาราพยักหน้า “ได้สิ”
แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากบ้าน ธันวาเดินตามมาด้วย
“พี่ไปด้วยได้ไหม” เขาถามเสียงเรียบ “อยากเห็นมหาวิทยาลัยของน้องธารา”
ธาราหยุดชะงัก “พี่…ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่เพิ่งกลับมา คงเหนื่อย”
“พี่ไม่เหนื่อย” ธันวาตอบทันที “แล้วพี่ก็อยากไปส่งน้องเอง”
ธามหัวเราะ “ไปด้วยกันเลยสิพี่! รถใหญ่ ๆ นั่งสบายกว่า!”
ธาราไม่มีทางเลือก เธอพยักหน้าเบา ๆ
ระหว่างทางในรถกระบะคันใหญ่ของธันวา (คันที่จอดหน้าบ้านเมื่อวาน) ธามนั่งเบาะหลัง พูดไม่หยุด แต่ธารากับธันวานั่งเบาะหน้า เงียบกริบ
มือของธันวาวางอยู่บนพวงมาลัย มืออีกข้างวางบนเกียร์ใกล้ ๆ กับขาของธารา เธอพยายามนั่งชิดประตูให้มากที่สุด
“ธาราเรียนวิชาอะไรบ้างปีนี้” ธันวาถามกะทันหัน
ธาราตอบเสียงเบา “ก็…วิชาโปรเจกต์จบ แล้วก็วิชาเลือกอีกสองสามวิชาค่ะ”
“เก่งมาก” เขาพูด “พี่เคยเห็นโพสต์ที่หนูได้รางวัลงานประกวดโฆษณาเมื่อปีที่แล้ว สวยดีนะ ชุดที่ใส่”
ธาราหันขวับ “พี่…เห็นด้วยเหรอคะ”
ธันวายิ้มมุมปาก “พี่บอกแล้วไง ว่าพี่ไม่เคยหยุดดูแลน้อง”
ธามที่นั่งข้างหลังไม่รู้เรื่องอะไร ยังคงพูดต่อ “พี่ธาราเก่งจริง ๆ นะพี่ธันวา! หนูอยากให้พี่ธาราสอนทำโปรเจกต์เหมือนกัน”
ธาราไม่ตอบ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง รู้สึกเหมือนถูกจับตามองตลอดเวลา
เมื่อถึงมหาวิทยาลัย ธันวาจอดรถหน้าตึกคณะ ธามรีบลงก่อน แล้วหันมาบอก
“เดี๋ยวหนูไปหาเพื่อนก่อนนะพี่ธารา เจอกันตอนบ่าย!”
ธามเดินจากไป ปล่อยให้ธารากับธันวาอยู่กันตามลำพัง
ธาราจะลงจากรถ แต่ธันวาจับข้อมือเธอไว้เบา ๆ
“เดี๋ยวก่อน”
ธาราหันมามองเขา ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความสับสน
“พี่…จะทำอะไรคะ”
ธันวาไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้น ลูบผมเธอเบา ๆ แล้วเลื่อนลงมาจับแก้มเธอ
“วันนี้…อย่าให้ใครแตะต้องน้องนะ” เขาพูดเสียงต่ำ “โดยเฉพาะผู้ชาย”
ธาราตาเบิกกว้าง “พี่…พูดอะไร—”
ธันวาโน้มตัวเข้ามาใกล้ จนลมหายใจรดต้นคอเธอ
“พี่ไม่ชอบให้น้องใกล้ชิดใครนอกจากพี่” เขากระซิบ “เข้าใจไหม”
ธารารู้สึกตัวเย็นวาบ เธอสะบัดมือออก แล้วรีบเปิดประตูลงจากรถ
“หนู…หนูไปก่อนนะคะ” เธอพูดเสียงสั่น แล้วเดินหนีไปโดยไม่หันกลับ
ธันวามองตามหลังเธอ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย
“หนีไปไหนก็ได้ธารา” เขาพูดเบา ๆ กับตัวเอง “แต่สุดท้าย…น้องก็ต้องกลับมาหาพี่อยู่ดี”
ในขณะที่ธาราเดินเข้าตึกเรียน ขาเธออ่อนแรง เธอต้องยันกำแพงไว้ชั่วครู่ หายใจหอบ
เธอรู้แล้วว่า…
การกลับมาของธันวา ไม่ใช่การกลับมาของ “พี่ชาย” ที่เธอรอคอย
แต่เป็นการกลับมาของบางสิ่งที่…อันตรายกว่า และลึกซึ้งกว่าที่เธอเคยคิด
และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ
ส่วนลึกในใจของเธอ…เริ่มรู้สึก “ตื่นเต้น” กับอันตรายนั้น
- Writer
