หลังจากวันนั้นที่โรงพยาบาล ธาราตัดสินใจอย่างหนึ่ง — เธอจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กับใครอีก ไม่กับมิ้นต์ ไม่กับธาม และโดยเฉพาะไม่กับคุณอรรธที่กำลังนอนรักษาตัว
เธอเลือกที่จะ “นิ่ง”
นิ่งเพื่อไม่ให้ใครเจ็บมากไปกว่านี้
นิ่งเพื่อให้เวลาผ่านไป แล้วทุกอย่างอาจกลับมาเป็นปกติ…หรืออย่างน้อยก็ไม่แย่ลงกว่านี้
สองสามวันต่อมา คุณอรรธออกจากโรงพยาบาล หมอสั่งให้พักผ่อนเต็มที่ ห้ามเครียด ห้ามทำงานหนัก ธันวาเป็นคนดูแลหลัก รับหน้าที่ขับรถพาไปตรวจทุกสัปดาห์ ทำอาหารให้พ่อ คุยเรื่องธุรกิจเบา ๆ เพื่อไม่ให้ท่านรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์
ธาราเห็นธันวาในบทบาท “ลูกชายที่ดี” แล้วรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม
เขาใจดีกับคุณอรรธ ใจดีกับธาม ใจดีกับป้าสมจิต
แต่กับเธอ…เขายังคงเป็นคนเดิม
คนที่มองเธอด้วยสายตาที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลือยกายแม้จะสวมเสื้อผ้าครบ
เขาไม่พูดอะไรตรง ๆ อีกแล้วหลังจากวันนั้นที่โรงพยาบาล
แต่การกระทำของ
