หลังจากจูบมุมปากนั้น ทุกอย่างในบ้านอัครเดชเหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ ที่ทั้งเบาสบายและอึดอัดในเวลาเดียวกัน
ธาราเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน ไม่พูดกับตัวเอง ไม่พูดกับมิ้นต์ ไม่พูดกับใครทั้งสิ้น เธอแกล้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ราวกับถ้าเธอไม่เอ่ยถึง มันก็จะค่อย ๆ จางหายไปเหมือนฝันร้ายยามเช้า
แต่ธันวา…เขาไม่เคยลืม
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากเหตุการณ์ในห้องนั่งเล่น ธาราลงมาชั้นล่างด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวหลวมกับกางเกงขาสั้นนอน ผมยุ่ง ๆ เพราะนอนไม่หลับทั้งคืน
ธันวานั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวคนเดียว กำลังดื่มกาแฟดำ มืออีกข้างพลิกหน้าหนังสือพิมพ์ธุรกิจ เมื่อเห็นเธอ เขาวางแก้วลงช้า ๆ แล้วยิ้มมุมปาก
“สวัสดีตอนเช้า ธารา”
เสียงเรียบแต่แฝงด้วยความนุ่มนวลที่ทำให้ขนลุก
ธาราหยุดชะงักตรงหน้าประตูครัว มือกำชายเสื้อแน่น
“…สวัสดีค่ะ” เธอตอบเบา ๆ แล้วเดินอ้อมไปที่ตู้เย็น เปิดดูหาอะไรกินโดยไม่ต้
