หลังจากคุณอรรธนอนรักษาตัวในไอซียูมาได้สามวัน อาการเริ่มคงที่ แพทย์อนุญาตให้ญาติเข้าเยี่ยมได้ทีละคนสั้น ๆ ธาราใช้เวลาส่วนใหญ่ที่นั่งเฝ้าข้างเตียงพ่อ มือจับมือท่านแน่น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อย พ่อจะหายไปตลอดกาล
ธันวายังคงมาโรงพยาบาลทุกวัน แต่เขาระยะห่างจากเธอมากขึ้น ไม่แตะต้อง ไม่กระซิบข้างหู ไม่จูบแบบที่เคยทำ เขาแค่นั่งเงียบ ๆ มองเธอด้วยสายตาที่ทั้งเจ็บปวดและดื้อรั้น ราวกับกำลังรอให้เธอเป็นฝ่ายหันกลับมาหาเขาเอง
ธามก็มาเกือบทุกวัน บางครั้งเขานั่งคุยกับธาราเบา ๆ บางครั้งแค่นั่งมองพ่อเงียบ ๆ แต่สายตาที่มองธันวาเต็มไปด้วยความระแวงที่ไม่เคยหาย
บ่ายวันนั้น ธารานั่งอยู่หน้าห้องไอซียูคนเดียว (ธันวาไปซื้อกาแฟ ธามไปห้องน้ำ) เธอกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด จู่ ๆ ก็มีเสียงส้นสูงกระทบพื้นดังขึ้นใกล้ ๆ
เธอเงยหน้าขึ้น แล้วตัวแข็งทื่อ
ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
สวยคม ผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้ม
