ตอนที่ 3: การเผชิญหน้าครั้งแรกหลังสามปี

1248 Words

ธารายืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปปั้นตรงหน้าประตูห้องนั่งเล่น ถุงผ้าที่หลุดจากมือกระจายผักผลไม้ออกมาเกลื่อนพื้น บรอกโคลีลูกหนึ่งกลิ้งไปชนรองเท้าหนังสีดำสนิทของธันวา ธันวามองลงไปที่บรอกโคลีชั่วครู่ ก่อนจะก้มตัวลงเก็บมันขึ้นมาอย่างช้า ๆ มือใหญ่ที่เคยจับมือเธอตอนเด็ก ๆ ตอนนี้ดูแข็งแรงและมีเส้นเลือดปูดชัดเจนขึ้น เขาวางมันกลับลงในถุง แล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ธารายังคงมองเขาไม่กระพริบตา สามปี…สามปีที่ผ่านมา เขาเปลี่ยนไปมาก ผมที่เคยยาวประบ่าตอนนี้สั้นเรียบร้อย ทรง undercut ด้านข้างโกนเกรียน กรอบหน้าคมชัดขึ้น กรามเหลี่ยมชัดเจน คิ้วหนา ดวงตาดำสนิทที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่น ตอนนี้กลับเย็นชาและลึกลับราวกับมีกำแพงบาง ๆ กั้นอยู่ตรงกลาง แต่กลิ่น…กลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ยังคงเหมือนเดิม เหมือนเดิมจนน่ากลัว “ธารา” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยน้ำหนักบางอย่างที่ทำให้ขนลุกซู่ขึ้นมาตามต้นคอ “ไม่คิดจะมากอดพี่บ้างเหรอ” ธารารู้สึกเหมือนคอแห้งผาก เธอพยายามกลืนน้ำลาย แต่ทำได้แค่ขยับปาก “พี่…พี่ธันวา” คำพูดนั้นหลุดออกมาเบา ๆ ราวกับกลัวว่าถ้าพูดดังกว่านี้ เขาจะหายไปอีกครั้ง ธันวายิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ถึงตา เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว ระยะห่างเหลือเพียงแค่อ้อมแขน “โตขึ้นเยอะเลย” เขาพูดช้า ๆ สายตากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไม่ใช่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่เคยวิ่งตามพี่ร้องไห้อีกต่อไปแล้วสินะ” ธารารู้สึกหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้าลง มือทั้งสองกำชายกระโปรงแน่น คุณอรรถที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้นช้า ๆ มือกุมหน้าอกเบา ๆ แล้วพูดขึ้น “ธันวา ลูกเพิ่งกลับมา ปล่อยธาราได้หายใจก่อนเถอะ” เสียงท่านดูเหนื่อยล้า “ธารา ลูกลงไปเก็บของก่อน แล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พ่อกับพี่ธันวาจะคุยกันสักพัก” ธาราพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอก้มลงเก็บผักผลไม้ที่กระจายเกลื่อนพื้น มือสั่นจนบรอกโคลีหลุดจากมืออีกครั้ง ธันวาก้มลงมาช่วยเก็บพร้อมกัน มือของเขาสัมผัสหลังมือเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้ธาราสะดุ้งเฮือก ไฟฟ้าช็อตเบา ๆ วิ่งจากปลายนิ้วขึ้นไปตามแขน จนหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ เธอรีบดึงมือกลับ แล้วลุกขึ้นยืน ถือถุงผ้าแนบอกเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปทางครัวโดยไม่หันหลังกลับ เมื่อถึงครัว เธอวางถุงลงบนเคาน์เตอร์ หายใจหอบถี่ราวกับวิ่งมาทั้งกิโล ป้าสมจิตที่กำลังหั่นผักอยู่หันมามอง “เป็นอะไรลูกธารา หน้าซีดเชียว” “ป้า…พี่ธันวากลับมาแล้วค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น ป้าสมจิตยิ้มกว้าง “จริงเหรอจ๊ะ ในที่สุดก็กลับมาเสียที นานมากเลยนะที่บ้านนี้เงียบเหงา” ธาราพยักหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกสับสน ดีใจ…ใช่ เธอดีใจมาก แต่ทำไม…ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงขนาดนี้ ทำไมแค่การสบตาแวบเดียว ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่ง ธาราเดินขึ้นบันไดไปห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว ปิดประตูแล้วพิงหลังประตู หายใจเข้าลึก ๆ เธอเดินไปที่โต๊ะหัวเตียง หยิบรูปถ่ายครอบครัวขึ้นมาดูอีกครั้ง ในรูป ธันวายังยิ้มกว้าง มือโอบไหล่เธอแน่น ตอนนี้คนในรูปกับคนที่ยืนอยู่ชั้นล่างเมื่อครู่…เหมือนกัน แต่ก็ไม่เหมือนกัน ธาราวางรูปลง แล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ้ตตัวหลวม ๆ กับกางเกงขาสั้นตัวเก่าออกมา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว ๆ แล้วนั่งลงที่ขอบเตียง มือกุมหน้าอกตัวเองแน่น “สงบใจก่อนนะธารา” เธอบอกตัวเอง “เขาแค่กลับมา…แค่นั้นเอง” แต่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ธาราสะดุ้ง “ธารา” เสียงทุ้มของธันวาดังขึ้นจากด้านนอก “พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอพยายามตั้งสติ แล้วตอบกลับเบา ๆ “ค่ะ…เข้ามาเลยค่ะ” ประตูเปิดออกช้า ๆ ธันวาเดินเข้ามาในห้อง มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่เหมือนกำลังสำรวจอะไรบางอย่าง “ห้องยังเหมือนเดิมเลย” เขาพูดเบา ๆ “เหมือนเวลาหยุดนิ่งไว้ตั้งแต่พี่ไป” ธารานั่งนิ่ง มองเขาที่กำลังยืนอยู่ตรงกลางห้อง “พี่…พี่กลับมาได้ยังไงคะ” เธอถามเสียงแผ่ว “ทำไม…ทำไมไม่บอกล่วงหน้าเลย” ธันวาหันมามองเธอ สายตาคมกริบ “พี่อยากเซอร์ไพรส์” เขาตอบง่าย ๆ “แล้วก็…พี่อยากเห็นหน้าน้องตอนที่เห็นพี่ครั้งแรก” ธารารู้สึกหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง เธอก้มหน้าลง “พี่หายไปนานมากเลยนะคะ” เธอพูดเสียงสั่น “หนูคิดว่าพี่…พี่คงไม่กลับมาแล้ว” ธันวาเดินเข้ามาใกล้ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เธอบนขอบเตียง ระยะห่างใกล้จนเธอรู้สึกถึงความร้อนจากร่างกายเขา “พี่ขอโทษ” เขาพูดเบา ๆ “ช่วงนั้น…มีเรื่องที่พี่ต้องจัดการหลายอย่าง มันยุ่งยากกว่าที่คิด” ธาราเงยหน้าขึ้นมองเขา “เรื่องอะไรคะ” ธันวาไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้น ลังเลชั่วครู่ แล้ววางลงบนหัวเธอเบา ๆ ลูบผมเธอช้า ๆ เหมือนตอนที่เธอยังเด็ก “เรื่องของผู้ใหญ่” เขาตอบ “น้องไม่ต้องรู้ก็ได้” ธารารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบรัดหัวใจ มือของเขาที่ลูบหัวเธอ…มันอบอุ่น แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกถึงความแตกต่าง มือของพี่ชายคนนี้ ไม่ใช่มือที่เคยตบไหล่เธอเบา ๆ อีกต่อไปแล้ว มันหนักแน่นกว่าเดิม มีพลังบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึก…ถูกครอบครอง “พี่จะอยู่ที่นี่นานไหมคะ” เธอถามเสียงเบา ธันวาดึงมือกลับ แล้วมองตรงเข้าไปในดวงตาเธอ “พี่จะอยู่…จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย” คำตอบนั้นคลุมเครือ แต่ธาราไม่กล้าถามต่อ ทั้งคู่นั่งเงียบกันอยู่พักใหญ่ เสียงฝีเท้าของคุณอรรธดังขึ้นจากด้านล่าง แล้วตามด้วยเสียงไอแหบ ๆ ธันวาลุกขึ้น “พ่อเรียกพี่ลงไปคุยเรื่องงาน เดี๋ยวพี่ลงไปก่อนนะ” ธาราพยักหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้อง ธันวาหันกลับมามองเธออีกครั้ง “ธารา” “ค่ะ?” “คืนนี้…นอนหลับฝันดีนะ” เขายิ้มให้เธออีกครั้ง รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ แล้วประตูก็ปิดลง ธารานั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นอยู่นาน มือยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่เคยวางบนหัวเธอ เธอเอามือขึ้นแตะหัวตัวเอง แล้วพึมพำเบา ๆ “พี่ธันวา…พี่เปลี่ยนไปจริง ๆ ด้วย” แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ การเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงของธันวา เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more