หลังจากธันวาเดินออกจากห้องไปได้ไม่ถึงห้านาที ธาราก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่ขอบเตียง มือทั้งสองกุมกันแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอพยายามหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อให้หัวใจที่เต้นรัวกลับมาสงบ แต่ยิ่งพยายาม ยิ่งรู้สึกว่ามันยิ่งเต้นแรงขึ้น
กลิ่นน้ำหอมของธันวายังลอยอบอวลอยู่ในห้อง เหมือนเขาทิ้งร่องรอยไว้ทุกมุมที่เขาเดินผ่าน
ธาราลุกขึ้น เดินไปเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท เธอมองออกไปข้างนอก เห็นสวนหลังบ้านที่เคยเป็นที่เธอกับธันวาเคยเล่นซ่อนแอบตอนเด็ก ๆ ตอนนี้ต้นไม้ใหญ่ขึ้น ใบไม้หนาทึบจนแทบมองไม่เห็นมุมไหนเลย
“พี่ธันวา…” เธอพึมพำเบา ๆ “พี่กลับมาจริง ๆ แล้วเหรอ”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง เป็นไลน์จากมิ้นต์
มิ้นต์: เอ้าไง วันนี้เรียนเสร็จแล้วไม่ตอบไลน์เลย เป็นไรป่ะวะ
มิ้นต์: อย่าบอกนะว่ากลับบ้านแล้วเจอผีพี่ชายที่หายไป 3 ปี 👻😂
ธารายิ้มจาง ๆ แล้วพิมพ์ตอบกลับ
ธารา: …เจอจริง ๆ ค่ะ
มิ้นต์: โอ้ยยยยยยยยยยย
