ธารานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจากโคมไฟหัวเตียงสลัว ๆ สาดลงมาบนพื้นไม้สีน้ำตาลเข้ม เธอเอามือกุมหน้าอกแน่น หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่ลงมาจากห้องรับประทานอาหารเมื่อครู่
คำพูดของธันวายังวนเวียนอยู่ในหัว
“พี่คิดถึงกลิ่นตัวน้อง…คิดถึงเสียงหัวเราะน้อง…คิดถึงทุกอย่าง”
มันไม่ใช่คำพูดของพี่ชาย มันเป็นคำพูดของ…ผู้ชายคนหนึ่งที่มองเธอในแบบที่ไม่ควร
ธารารู้สึกตัวร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง เธอรีบลุกขึ้น เดินไปเปิดพัดลมเพดานให้แรงสุด แล้วนั่งลงที่พื้นข้างหน้าต่าง ปล่อยให้ลมเย็นพัดใส่หน้า
“สงบใจก่อน” เธอพูดกับตัวเองซ้ำ ๆ “เขาแค่คิดถึงแบบพี่น้อง…แค่นั้นเอง”
แต่ยิ่งพยายามโน้มน้าวตัวเอง เธอยิ่งรู้สึกว่ามันไม่จริง
เธอเคยเห็นสายตาของผู้ชายที่มองเธอแบบนั้นมาก่อน — สายตาที่มองเธอเหมือนเป็นผู้หญิง ไม่ใช่ “น้องสาว”
แต่ไม่เคยมีใครทำให้เธอรู้สึกแบบนี้มาก่อน
ไม่เคยมีใครทำให้หัวใจเธอเต้นแร
