The glimpse of us

Chapter 3:Amnesia?

Dahan dahan kong minulat ang mga mata ko nang makarinig ako ng pagbukas ng pinto at parang nanghihinang tinanggal ang bagay na nakakabit sa ilong ko.

Unti-unti akong tumayo pero medyo nahihilo pa ako kaya naman napakapit ako sa hinihigaan ko kanina pinalibot ko ang mata ko sa paligid pero puro malalaking gamit lang ang nakikita ko.

Nang maramdan kong nabawasan na ang hilo ko ay dahan dahan akong naglakad palabas wala akong ibang nakikita kung hindi madaming pintuan.

Panay puti at ginto pa ang nakikita ko nagpatuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makakita ako ng hagdan pababa agad ko namang tinahak yun.

Habang naglalakad ako pababa kitang kita ko kung gaano kalawak ang bahay na ito.

Nang makababa ako ay napatigil ako dahil nakaramdam ulit ako ng pagkahilo at biglang kumirot yung bandang dibdib ko kasabay ng panghihina ng tuhod ko matutumba na sana ako pero may yumakap saakin mula sa bewang.

Ang lapit ng mukha niya saakin. Ilang segundo pa siyang tinitigan kasi nanlalabo pa yung mata ko kita ko.

Titig na titig din siya saakin pero agad din siyang humiwalay at tinulungan akong tumayo.

Inalalayan niya ako papunta sa upuan at dahan dahan akong pinaupo pagkatapos ay umupo siya sa tabi ko.

“Are you okay?” he asked.

Hindi naman ako sumagot at sa halip ay humingi ng tubig.

Agad naman itong tumalima maya-maya bumalik na itong may dala dalang baso na may tubig agad naman nitong inabot saakin yun.

Mabilis ko naman yung tinanggap at ininom ng maubos ko ay ibinigay ko dito ang baso medyo matalagal pa niyang tinitigan yun bago kinuha.

Pinunasan ko ang bibig ko gamit ang kamay ko bago tiningala ulit ang lalaki na kasalukuyang nakatayo parin.

“Nasaan ako?” tanong ko.

“Nasa bahay ko” sagot nito.

Yumuko ako at pinaglaruan ang mga daliri ko.

“Paano ako napunta sa bahay mo” tanong ko habang medyo namamaos pa.

Nang hindi ito sumagot ay nag angat ako ng tingin sa kangya pero hindi parin siya nagsalita.

“Sino ka?” tanong ko ulit.

“Damian. Damian Nikolai Windsor, how about you? anong pangalan mo?”

“Ako?” tanong ko sabay turo sa sarili ko” ako si...”natigilan ako at napahawak sa ulo ko.

Agad naman lumapit saakin si, Damian.

“Why? what’s wrong?”tanong niya at lumapit saakin.

“H-Hindi ko maalala kung sino ako” pinilit kong alaalanin pero wala talaga mahigpit akong napakapit sa buhok at nagsimula nang sabunutan yun dahil sa pagpapanic.

“Hey! Hey woman stop it” ani Damian at pilit na hinawakan ang kamay ko.

“B-Bakit di ko maalala kung sino ako?” tanong ko sarili ko at nagsimula nang lumuha.

Damian pov

Nag day off si managing one week kaya wala among kasama dito maliban sa babaeng iyon na tulog padin.

It's almost been two months since the accident but she still hasn't woken up.

Nilagyan ko ulit ng alak yung baso ko at tinungga ito mas lalo kasing naging maingat si Miguel since then kaya nahihirapan akong hanapin siya.

Napatigil ako ng makarinig ng yapak ng paa mula sa hallway.Tahimik akong umalis sa kinauupuan ko at kinuha ang baril ko na nakatago sa likod ng halaman at walang ingay na lumabas para tigna kung sino yun.

Dahan-Dahan akong sumunod sa babae habang naglalakad tumitingin-tingin ito sa paligid na parang nagtataka at namamangha sa bahay ko.

Binaba ko ang baril at mabilis iyong tinago ng makita kong napatigil ito.Mabilis at maliksi akong bumaba ng hagdan ng napansin kong parang nanghihina ito.

Mabilis ko siyang sinalo at napatigil naman ako ng makita ang mukha niya ng malapitan ngunit nakapikit ito.

She’s really pretty, to be honest, she looks like an angel for almost two months I've been visiting her oftentimes so she grew on me a bit.

She slowly opens her eyes and looks unto mine, I was stunned when my eyes finally met hers. Her eye color was so captivating it was a mixture of sky blue, Emerald green, and aqua.

I still can't get over it but then I realized our position so I guide her toward the couch until she asked me for some water without even answering my question.

I don't even why I immediately do what she asks. We exchange some words for a bit until she stop when I ask her name then she began to freak out.

I hold her hand to stop her from beating herself when I feel something ragged in her wrists.

She's hurting herself?! is she crazy?!

nabalik lang ako sa kasalukuyan ng hilahin niya ang laylayan nh damit ko at parang batang nagtanong saakin habang patuloy parin sa pagluha.

“Sino ako? Bakit di ko maalala kung sino ako?” hindi naman agad ako nakapagsalita at muli na namang napatitig sa kanya.

Because for some reason I feel sympathy for her.

Siguro dahil na kokonsenya ako realize ko kasing kasalanan ko ang nangyari.

Ngumiti ako sa kanya inayos ang buhok nito “we're gonna figure this out okay?” I said reassuringly before calling midnight.

Nang sagutin nito tawag ay mabilis akong nag salita. “Come now and bring some doctor. quick!”

The girl was still murmuring and asking herself what her name is, I can tell that she was struggling so I suggested something.

“How about this, I'll just give you your name since I think you lost your memory. Is it okay?” Unti-unti itong tumango.

Pinalibot ko ang tingin ko sa bahay ko at naghahanap ng pwede Kong pagkuhanan ng idea. I mean, it was my first time giving a name to someone, and especially it was for a lady.

A very fine one.

My eyes were still roaming around the house until I spotted some flowers in the garden even though we were in the living room because of the massive window that facing at the garden.

“Hmm, how about rose?” I asked her but she shook her head.

“Iris?” but just like earlier, she shook her head.

“How about tulips? Marigold? Amaryllis? Lilac? Lavender?”

“Lavender?” she asked, I nodded.

“Yeah, you like it?” I said, She nodded and then shook her head and that confused the hell of me.

Does that mean yes or a no? But before I can even ask she hurriedly got up from her sit and hide on my back while gripping my shirt tight her hand starts to tremble and that's when I realize someone was entering my house.