เมื่อผมต้องมาใช้หนี้ให้กับคน ๆ นั้นเลยทำให้ผมดูเปลี่ยนไป

หยุด

ภูม..

ผมลงมารอมันข้างล้างเพราะผมจะเอามันกลับบ้านมันเพราะผมอยากเห็นพี่สาวของเขาได้รู้ว่าเขาเป็นแบบนี้เธอยังจะชอบเขาอยู่ไม

ไม่เกิน20นาทีข้าวมันก็ลงมาด้วยความไม่สบอารมณ์และมันทำให้ผมเสียอารมณ์ไปด้วย

ผมดึงแขนมันให้ขึ้นรถ"คุณจะพาผมไปไหน"

"ไป-บ้านมึง" มันทำหน้าเสีย"ผมบอกแล้วไงว่าจะอยู่แทนพี่เมล์"มันหันมาพูดกับผมผมไม่รอช้าขับรถไปอย่างเร็วจนมันกลัว

-----

พอถึงบ้านมันก็ลงจากรถอย่างเร็วแล้วก็มาขวางหน้าผมไว้

"บอกแล้วไงว่าผมจะไป"มันบอกผมหลายต่อหลายครั้ง

"กูรู้แล้ว"

ผมดึงแขนมันเข้ามาในบ้านก็เจอกับแม่มันกับเมล์!

"สวัสดีคับผมภูมิ"

ผมแนะนำตัวให้แม่มันรู้จัก

"จะๆพ่อหนุ่มเป็นเพื่อนกับต้นข้าวหรอจะ" "ปล่าวคับผมเป็นเจ้าหนี้ของคุณเมล์คับ"

เมล์ที่ในมือถือแก้วน้ำก็หล่นลงทันทีแม่ของพวกเขาตกใจแทบล้มข้าวเขาไปหาแม่

"พอเถอะ "

ต้นข้าวพูดก่อนที่ผมจะดึงแขนมันออกมาจากแม่มัน

"ปล่อย..ปล่อยผมนะ"

"คุณต้องการอะไรคะคุณภูมิ" เมล์ถามขึ้นผมก้มหน้าแล้วยิ้ม

"พอดีผมอยากได้น้องคุณลูกของคุณน้าไปอยู่กับผมด้วยนะคับ"แม่มันตกใจจนเป็นลมไป

"แม่..แม่คับแม่ ปล่อยผมสิ"ผมเดินลากมันมาขึ้นรถและขับออกไป

"คุณทำแบบนี้กับครอบครัวผมทำไม ทำ ทำไม"มันตะโกนใส่หน้าผม ผมแทบทนไม่ไหว

"อยู่เฉยๆถ้าไม่อยากเห็นแม่มึงมากกว่าเป็นลม"มันนิ่งลงผมเล็งความเร็วรถให้ถึงบ้าน

----

พอถึงผมก็ลากมันขึ้นห้องทันที"คุณจะทำอะไรอีก"มันถามผมเพราะมันน่าจะคิดว่าเมื่อกี้เราพึ่งจะทำไปแต่มันไม่รุ้หรอกว่าผมอึดกว่าที่มันคิดซะอีกผมดึงมันเข้ามาใกล้ตัวผมแล้วจับมันหันหลังมันคิดจะคลานหนีพอผมจับสะโพรกมันได้ผมก็สอดใส่แกนกายเข้าไปทีเดียวจนมิด

---

"โอ๊ย!!...เจ็บๆ"มันยิ่งร้องมันยิ่งทำให้ผมมีอารมณ์มากเท่านั้น

"มึงนี่แม้งขนาดทำเมื่อกี้มาของมึงยังฟิตตอดกูไม่หยุดเลยว่ะ"ผมพูดออกมาอย่างไม่อายก็มันเรื่องจริงนิ

"อ้าก...กกกอ่ะ.หยุดเถอะพอได้แล้วผมทนไม่ไหวแล้ว"ก่อนที่ร่างบางจะปลดปล่อยออกมาผมก็เช่นกันแต่ผมไม่ละเลิกหรอกมันต้องเจออีกเยอะผมเส็จไป3น้ำร่างบางหอบหายใจ

"แฮ่กๆๆๆๆ...

ผมนอนลงข้างๆมันแล้ว

"จุ๊บ.."

แก้มมันไป1ทีก่อนที่ผมจะกอดมันไว้ในออมแขนของผม

ต้นข้าว...

พอเช้าผมตื่นมา็ไม่เจอเขาผมลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำแต่พอผมเดินจะเข้าห้องน้ำก้าวแรกก็ทำผมลเมลงกับพื้น

"พั๊บ..โอ้ย!!!.."และก็มีคนเดินเข้ามาในห้องอย่างหน้าตาตื่น

"คุณเป็นอะไรรึปล่าวคับ"ไม้ลูกน้องของภิมิ

"ไม่คับผม..ไม่เป็นไร"

หลังจากนั้นผมก็ดันทุรังลงขึ้นจับผนังไปเลื่อยจนถึงห้องน้ำผมทำธุระเสร็จก็เดินออกมาก็เห็นร่างหนานั้งอยู่ที่เตียง

"ตื่นแล้วงั้นหรอ? "

เขาถามเหมือนเขาไม่เห็นผม

"แล้วที่ยื่นอยู่นี้หลับอยู่มั้ง!!.."ผมตอบกวน

"ปากดีนักนะมึงอ่ะ.."

(..............)

ในห้องตกอยู่ในความเงียบ

"ไป....ไปกินข้าวได้แล้วกูมีงานที่ต้องทำ"เขาจะบอกผมทำไมในเมื่อนั้นมันงานเขา

"ผมไม่หิวคถณกินเลย"เขาเดินมาจับแขนผมอย่างแรง