When I opened the lid of my eyes. I needed time to adjust and get used to the white light hanging on the ceilling. Ilang segundo pa ang lumipas bago tuluyang nawala ang pagiging blurry ng aking paningin.
"Ouch." Hindi mapigilang pag-inda ko. Masiyadong mabigat ang katawan ko. Ang braso ko kung saan nakakabit ang suwero ay nakakaramdam ng pangangalay na parang hindi ko yata kayang tagalan.
I raise up from my bed a bit. Noong una ay akala ko nasa hospital room ako pero mukhang nasa condo unit ako ni Atlas. Mas mabuti na rin siguro na rito ako nakaratay kesa naman sa hospital.
Someone pushed the door opened. I was expecting it to be my husband and I was ready to run on his arms when Pixie showed up instead of Atlas. Pumutok ang lobo ng excitement na mayroon ako at nang mapansi yon ni Pix
