His Captivating Lies

Chapter 6: Occupied

Paglabas niya sa kwarto, natanaw niya si Lucas na nakaabang sa labas ng pinto. Sandaling nagkatitig sila, ngunit agad niyang binawi ang tingin at tinungo ang walk-in closet niya. Mabilis siyang kumuha ng damit. Una niyang nakuha ay isang university hoodie nito; walang problema kung isinuot lamang niya kasama ang boxer brief na nakalagay sa drawer.

Halos umabot ang haba ng hoodie sa kanyang tuhod. Hindi na rin siya nag-abala pang magsuklay. Biglang hinila ng braso niya si Lucas, ikinulong siya ng katawan nito. Naiitindihan niya ang posisyon—naitukod ang kanyang mga kamay sa likuran, nakapuwesto sa tabi ng drawer para sa mga relo at neckties.

“Ano ba?!” agad niyang bungad. Sinubukan niyang bawiin ang kamay niya pero sobra ang lakas nito.

“Kumalma ka, pwede?”

Mas lalong sumama ang mukha niya. “Bakit? Paano ako kakalma?! Uuwi na ako! Bitawan mo na ako!”

“Listen…”

“Ayaw ko!”

Nagtagpo ang kanilang mga tingin, ramdam niya ang bawat paghinga at ang dahan-dahang daloy ng dugo sa katawan niya, habang pinipilit niyang manatiling matatag.

Lumamlam ang mga mata nito sa kanya. “Good. Dito ka na titira simula ngayon—your father wants to.”

Binitawan niya ang kamay niya. Hindi niya alam kung ano ang dapat maramdaman. Bakit lagi itong may bagong dahilan para hindi siya makalma?

Ilang saglit siyang kumurap bago nagsalita. “Ayaw ko. Uuwi ako. Ako na ang kakausap kay Daddy.”

Akmang aalis siya, muling hinila ni Lucas sa kinatatayuan niya. “Wala ka naman nang nararamdaman sa akin, ’di ba? We can be civil, or at least polite with each other if you can’t stop our marriage.”

Sumama ang tingin niya sa lalaki. “Uuwi ako. Hahanap ako ng rason para hindi matuloy ang kasal, huwag kang mag-alala. Now, let go of me.”

Tumingin siya ng diretso sa kanya, seryoso. Walang bahid ng panghihinayang o kawalan ng kasiguraduhan.

Sigh si Lucas bago tumango. “Okay.”

Agad niyang hinila ang kamay at tinalikuran ito. Sa paglabas niya ng bahay at paghahanap sa sasakyan, naalala niya na baka nasa club pa rin ito. Napakagat niya na lamang ang labi. “Fvck,” daing niya nang magkasugat, nalasahan ang dugo. Wala siyang magawa kundi magpatuloy sa paglakad, ayaw nang bumalik sa bahay ni Lucas o makinig sa anumang salita nito.

Wala na siyang pakialam sa mainit na daan patungo sa labasan ng village. Alam niyang malayo pa at init na init, pero mas pinili niyang lumayo kaysa makabalik pa.

May narinig siyang busina sa likuran—kilalang-kilala niya ang sasakyan ni Lucas. Isa lang ito, kaya alam niyang siya iyon.

Wala siyang plano sumakay, kahit hapdi na hapdi ang balat niya. Hindi niya ito nilingon, ngunit napilitan siyang huminto nang humarang ito sa daraanan niya. Agad siyang inilagay sa passenger seat, hindi makalabas kahit umikot. Dumaan ang lamig ng aircon, bahagyang gumaan ang pakiramdam niya.

“Ihahatid kita sa sasakyan mo,” sabi nito.

Hindi siya umimik. Ano ba naman ang aasahan niya sa lalaki? Wala man lang initiative para ipa-uwi siya sa sarili niyang sasakyan o bahay.

“Hindi mo man lang talaga ipinahatid,” mahinang sabi niya.

Tumingin ito sa kanya sandali. “I’m sorry. I got too occupied last night—it slipped my mind.”

Ano pa nga ba ang aasahan niya…

“What's new,” ani niya, nilibang ang sarili sa tanawin sa labas ng bintana.

“I already said my sorry, Amanda.”

“Kaya nga,” walang gana siyang sagot.

“Hindi mo ba makuha kung ano ang rason kaya nawala sa isip ko?” bahagyang tumaas ang boses nito.

“Importante pa ba? Kuha ko naman na wala kang pakialam sa akin, kaya nga—”

“I was busy having s*x with you, Amanda! Maiisip ko pa ba?”

Natigilan siya sa biglaang pagsabog nito. Bumaba ang salamin ng bintana, tila kulang ang hangin na nalalanghap niya.

“You don’t remember, right,” mumbled Lucas matter-of-factly.

Hindi na siya umimik. Para siyang tanga, naka-stiff neck para hindi tumingin kay Lucas. Sinubukan niyang maalala ang nangyari sa club, pero wala talaga. Alam niyang magaling siya noon, pero wala nang nararamdaman sa kanya, kaya imposible na naapektuhan siya. Nagrarason lang.

Hanggang makarating sa club, nanatiling tahimik ang sasakyan. Bumaba siya agad at tinungo ang sarili niyang sasakyan para makauwi. Gusto niya sanang magpatingin sa doktor, para sakali ay may maalala, pero mas lalo lang siyang magmumukhang tanga. Tama lang din na hindi maalala—para mawala na ang pag-asa na bumalik pa sila.

Ayaw na niya kay Lucas. Period.

Sandali lang siyang nagbihis ng mas maayos na damit bago tumulak patungo sa bahay ng magulang. Susubukan na niyang itigil ang pagpapakasal kay Lucas Montecillo. Kahit sabihin pa na okay lang siyang maikasal, basta hindi kay Lucas.

Hindi na puwede. Baka siya pa ang magmakaawa kapag dumating ang panahon na mas mahulog siya muli. Kahit sabihin na hindi na niya maalala, alam niyang nag-enjoy siya—kahit noon pa. Natatakot siyang baka matukso uli kung maalala.

“Where’s Daddy?” tanong niya sa mga kasambahay nang makarating sa bahay.

“Hindi pa po nakakauwi, ma’am.”

Napalo siya sa noo. May duty pa nga ito sa provincial office. Napaupo siya sa sofa, hindi napansin ang sariling panginginig.

Pinigilan niyang humilamos, pinagdikit ang mga hita, ramdam ang malakas na pintig sa kanyang gitna.

“Fvck…” she groaned.