แฟนปากหมา

EP.4

​วันต่อมา

08.32 น.

แกร๊ง..!

"คะน้ามึงเห็นกางเกงยีนส์สีซีดของกูไหมวะ?"

ควับ!

ฉันหันขวับตามเสียงของไอ้โซนอย่างไม่พอใจขณะที่ตอนนี้แปรงฟันยังคาปากตัวเองอยู่ แม่งเอ้ย!เปิดเข้ามาไม่เคาะเลยโว้ยไอ้นี่

"โทษๆ เดี๋ยวกูรอก็ได้แต่เร็วหน่อยนะกูมีเรียน"

"เออ!!"

ฉันสบถเสียงในลำคอตอบก่อนจะหันกลับมาแปรงฟังต่อซึ่งไอ้โซนก็ยอมถอยออกจากห้องน้ำและให้ฉันได้ทำธุระส่วนตัวอีกครั้ง ดีที่วันนี้ไม่มีเรียนฉันเลยตื่นมาแปรงฟันเพราะต้องกินข้าวกะไอ้หมาข้างนอกที่กวนฉันแต่เช้า

แกร๊ง

"ถึงกูจะไม่ล็อคประตูห้องน้ำแต่มึงก็เคาะหน่อยไหมล่ะ"

"เออน่า" ไอ้โซนที่กำลังใส่เสื้อนักศึกษาอยู่ตอบฉันเบาๆแบบขอไปทีฉันจึงได้แต่ถอนหายใจและเดินไปหากางเกงให้มัน "สีซีดๆมีรอยขาวๆอ่ะ"

"กำลังหา มึงน่ะไม่รู้จักเก็บผ้า!"

"ครั้งหน้านะ"

"สัส!"

ไอ้โซนหัวเราะเบาๆและเดินไปนั่งรอที่เตียงขณะที่ฉันก็กำลังรื้อเสื้อผ้าในตู้ให้เพราะฉันมักจะเป็นคนที่เก็บไม่งั้นทั้งชุดฉันและมันได้ปนกันมั่วแน่ นี่ไงว่าล่ะก็เจอ

ฟึ้บ..

ฉันโยนกางเกงให้ไอ้โซนและยืนกอดอกมองมันใส่กางเกงด้วยความสงสัย ปกติมันจะใส่กางเกงตัวนี้ตอนมันทาสีน่ะ

"วันนี้มึงทาสีหรอ?"

"เออ ช่วยงานอาจารย์"

"เอาผ้ากันเปื้อนกะเสื้อไปเปลี่ยนรึยัง?"

"ใส่กระเป๋าแล้ว"

"จ้าอย่าให้กูเห็นว่าใส่เสื้อนักศึกษาทาสีนะ ครั้งก่อนกูซักเกือบไม่ออก"

"เออกูไม่ให้มึงได้บ่นข้ามวันข้ามคืนอีกแล้วแหละ"

หมับ!

ไอ้โซนตอบพร้อมๆกับใส่กางเกงเสร็จก่อนที่มันจะเดินมาจับหน้าฉันให้เงยหน้าขึ้นและกดจูบแรงๆที่แก้มทั้งสองข้างของฉันก่อนจะจูบปากฉันแรงๆอีกทีนึง

จุ๊บ..

"ฟองยาสีฟันยังติดอยู่ขอบปากเลยว่ะมึงได้ล้างปากป่ะเนี้ย??" ไอ้โซนว่าเบาๆพร้อมเบะปากทำหน้าอี๋ๆขณะที่นิ้วมันก็เกลี่ยฟองออกให้ฉัน

"กูก็รีบออกมาหากางเกงให้มึงนี่ไงไอ้เลว!"

ปึก!

ฉันตอบเสียงดังพร้อมเตะก้นไอ้โซนเต็มแรงแต่มันกลับหัวเราะสะใจที่หาเรื่องฉันได้ก่อนมันจะเดินนำออกนอกห้องนอนไป ฉันจึงเอาผ้าตัวเองไปตากและตามออกมากินข้าวที่ไอ้โซนลงไปซื้อมาไว้ขณะที่มันก็นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ก่อนแล้วฉันจึงนั่งลงที่เก้าอี้และเหลือบมองมันนิดๆ

"มึงไม่มีรถเหรอ...คือโทรมาขนาดนี้กูก็ต้องไปรับไหมล่ะ" ฉันขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆขณะที่ไอ้โซนก็ตักข้าวเข้าปากไม่สนใจจะดันกล่องข้าวฉันที่วางอยู่ตรงหน้ามันมาให้สักนิดจนฉันได้เอื้อมมือไปเอามาเอง "เออเดี๋ยวกูออกไปจะทักบอกแค่นี้แหละกินข้าวก่อน"

โซนวางโทรศัพท์ลงข้างๆก่อนจะมองฉันด้วยสายตานิ่งๆ

"โทษทีกูไม่ทันมองว่ากล่องข้าวมันอยู่ตรงหน้ากู"

"ใครโทรมา?" โซนเลิกคิ้วนิดๆก่อนจะหลบสายตาฉันและกินข้าวต่อ

"เพื่อนในเอกแหละมึงไม่รู้จักหรอก"

"อีพลอย?"

ฉันยิ้มก่อนจะปิดกล่องข้าวตัวเองและลุกเดินหนีออกมาจากตรงโต๊ะกินข้าวมานั่งที่โซฟาหน้าทีวีแทนเรียกเสียงถอนหายใจจากไอ้โซนได้ทันที

"รถมันเสียแล้วมันก็โทรหากูกูก็ไม่มีทางเลือกไหมวะ"

"มึงจะปฏิเสธมันก็ได้แต่มึงไม่ทำ"

"ก็มันบอกว่าไม่มีใครอยู่ทางเดียวกับมัน คะน้ามึงอย่างอนกูดิ"

ไอ้โซนว่าเสียงเบาๆแต่ฉันก็ไม่ได้หันไปพูดอะไรกับมันต่อ คือจะใครก็ได้ที่ไม่ใช่อีนี่อ่ะ...จะใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่อีที่พยายามจะแย่งผัวกูตลอดเวลาคนนี้ ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ

"แล้วแต่มึงหรอกโซนมึงบอกให้กูเชื่อใจมึงกูก็จะเชื่อ กูแค่ไม่ชอบที่มันมาอยู่ใกล้ๆมึงแค่นั้นแหละ"

ฟึ้บ..

ฉันหันหน้าหนีโซนที่เดินมานั่งข้างๆพร้อมกับวางทั้งกล่องข้าวของเขาและของฉันลงที่โต๊ะตรงหน้า

"กูไม่รู้จะปฏิเสธมันยังไง แต่กูก็ไม่ชอบที่มึงเป็นแบบนี้" ไอ้โซนว่าและตักข้าวเข้าปากตัวเองไปด้วย "อย่าด่ากูนะกูต้องกินข้าวไม่งั้นกูไม่มีแรงทำงาน มึงก็ต้องกินด้วยถึงจะโกรธกูก็เถอะ"

"กูไม่มีอารมณ์จะกิน"

"เดี๋ยวก็มีอารมณ์หิว"

"อีโซน!"

"กูก็กลัวมึงจะหิว"

กูล่ะโมโหผัวจริงๆโว้ย!! ฉันเหลือบมองไอ้โซนที่กำลังกินข้าวอยู่อย่างไม่พอใจแต่ฉันก็เข้าใจว่ามันต้องกินข้าวเพราะมันพวกไม่มีแรงทำงาน โมโหผัวก็โมโหแต่ไม่รู้จะทำยังไงกับอีนั้นหมือนกันด่ามันก็แล้วเกือบจะไปตบมันก็แล้วมันก็ยังหน้าด้านเสนอหน้าวนเวียนอยู่กับผัวกูตลอด...คิดแล้วโมโห!

"อ่ะ ไข่แดงที่มึงชอบ"

ไอ้โซนว่าพร้อมกับยื่นช้อนข้าวของมันมาจ่อที่ริมฝีปากฉัน โมโหมันนะแต่ก็รักมันอ่ะ...หงุดหงิดตัวเองจริงๆ ฉันอ้าปากกินไข่แดงจากช้อนมันพร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดกล่องข้าวตัวเอง

"เอาคืนไปเดี๋ยวก็ไม่อิ่มอีก"

ฟึ้บ..

ฉันตักไข่ดาวทั้งฟองให้ไอ้โซนและตามด้วยข้าวและกับอีกหลายคำเพราะฉันกินน้อย ซึ่งมันก็รู้อยู่แล้วไม่ได้ว่าอะไรเราจึงกินข้าวกันเงียบๆจนอิ่มฉันเลยเก็บกล่องข้าวมาทิ้งและยืนเทน้ำใส่แก้วให้ทั้งฉันและโซน

"เดี๋ยวกูจะบอกพลอยเองมึงไม่ต้องห่วง"

เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังพร้อมกับมือมันที่เอื้อมมาหยิบแก้วน้ำไปดื่มขณะที่มีฉันยืนอยู่ตรงกลางอยู่ ฉันเงยหน้ามองรอมันจนกินเสร็จถึงยกแก้วตัวเองขึ้นจิบ

"ไปเรียนล่ะ ออกไปไหนก็บอกด้วย"

"อืม ขับรถดีๆ"

"เออ จะไม่ยิ้มให้กูหน่อยหรอ?"

"ไม่อ่ะ กูโกรธมึงอยู่"

ฉันตอบหน้านิ่งทำเอาไอ้โซนยิ้มบางๆพร้อมกับขยี้ผมฉันเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าและเดินออกไปจากห้องฉันจึงได้อยู่คนเดียว และทันทีที่ฉันอยู่คนเดียวฉันก็รีบปรี่ไปที่โทรศัพท์ตัวเองและกดโทรออกหาเพื่อนรักทันทีซึ่งไม่นานมันก็รับ

"มึงกูมีเรื่อง!"

(อีดอกกูเพิ่งตื่นไหมล่ะ กี่โมงวะเนี้ย...เก้าโมง?? กูนัดมึงสิบเอ็ดโมงไม่ใช่หรอวะ?)

"อีพลอยมันขอไอ้โซนติดรถไปเรียนมันบอกว่ารถมันเสีย มึงว่ามันตอแหลป่ะ!?"

(ตอแหลชัวร์!!) เสียงเพื่อนฉันตวาดลั่นกลับมาทันทีต่างจากเสียงที่ดูจะง่วงสุดๆเมื่อกี้ลิบลับ (มึงว่าไงให้โซนไปรับไหมทีนี้?)

"มึงก็รู้ไอ้โซนจะว่าไง กูกลายเป็นคนร้ายเลยนะไปห้ามมันน่ะ"

(มึงแม่งยอมมันไป ได้ใจนะแบบนี้!)

"แล้วจะให้กูว่าไงอีพลอยมันก็พักอยู่คอนโดข้างๆ นี่กูโมโหไม่ไหวล่ะนะ!"

(มึงรอกูครึ่งชั่วโมงเดี๋ยวกูให้กิ๊กกูสืบว่ามันจริงไหมที่รถมันเสีย เดี๋ยวเจอกันที่ห้องมึง!)

"เออ เร็วๆนะ"

(เค!)

11.45 น.

"มึงดู"

"อะไร.."

ฉันหันไปรับโทรศัพท์ของเจนที่ยื่นมาดูขณะที่เรากำลังเดินเลือกของขวัญให้ไอ้เป้อยู่และสิ่งที่มันกำลังเอาให้ฉันดูก็ทำให้เลือดฉันขึ้นหน้าทันทีเพราะมันเป็นสตอรี่ไอจีของอีพลอย!

"จุกสิมึง กูบอกแล้ว"

"มันก็กล้าเนาะเหมือนลงเพื่อให้กูเห็นอ่ะ"

"แน่นอนดิ"

ริมฝีปากฉันเม้มเข้าหากันแน่นและยื่นโทรศัพท์ที่ยังคงเล่นสตอรี่อีพลอยต่อคือมันลงสตอรี่ตอนที่อยู่บนรถไอ้โซนน่ะ แหม...มีบอกขอบคุณที่มารับทำเหมือนผัวกูเป็นผัวมันอ่ะ

"พยายามดีกูชอบ" ฉันตอบเสียงเรียบและหยิบนาฬิกาเรือนสวยขึ้นมาพลิกหน้าพลิกหลังดูก่อนจะหันมองเจนที่ยังเลือกของอยู่ "กูได้ของขวัญไอ้เป้ล่ะ"

"นาฬิกา?"

ฉันพยักหน้าซึ่งมันก็พยักหน้าไม่ตอบอะไรฉันจึงเอาไปจ่ายเงินและเดินพามันไปหาซื้อต่อแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ลืมเรื่องไอ้โซนนะ มันบอกวันนี้มีทาสีแล้วคืออีพลอยก็อยู่เอกเดียวกับมัน

"มึงเรียนกี่โมงนะเจน"

"บ่ายสอง"

"เค แวะไปส่งกูอยู่ถาปัตด้วยนะ"

"จะไปหาไอ้โซน?"

"เออ"

"อ้าวน้องคะน้า"

ฉันที่กำลังหันคุยกับจนอยู่ชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นหูที่ดังมาจากด้านหลังพอฉันหันไปฉันก็ได้รู้ว่าเขาคือใคร ฉันยกมือไหว้พี่เตชินทันทีพร้อมกับยิ้มให้เขาบางๆ

"สวัสดีค่ะพี่เตชิน"

"มาช้อปกันหรอ?"

"หาของขวัญให้เป้น่ะค่ะ พี่ก็มาช้อปเหมือนกันหรอคะ?"

"เปล่าพี่มาหาไรกินกับเพื่อนน่ะ" พี่เตชินว่าพร้อมกับเหลือบมองเพื่อนเขาที่ยืนอยู่ด้านหลังอีกสามคน "แล้วนี่กินข้าวกันยัง?"

"กินแล้วค่ะ" ฉันตอบพี่ชินทันทีทำให้เจนที่ยืนอยู่ข้างๆขมวดคิ้วใส่เพราะเรื่องจริงคือเรายังไม่ทันได้กิน "พี่คงพักเที่ยงสินะงั้นคะน้าไม่กวนนะคะ เดี๋ยวไปหาของขวัญเพื่อนต่อก่อน ^^"

"อ่า ครับยังไงก็ไว้เจอกันนะ"

"ค่ะ สวัสดีค่ะ"

ฉันยิ้มส่งท้ายให้พี่ชินก่อนจะดึงเจนให้เดินห่างออกมาจากพี่ชินที่ยังยืนอยู่ที่เดิมกับเพื่อนของเขาอีกสามคนอยู่ ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันมองเจนที่กำลังทำหน้าเบื่อโลกใส่อยู่

"ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่า?"

"ไม่อยากคุยกับคนโง่"

"โอ้ย จะให้บอกอีกี่รอบห๊ะว่าพี่ชินคุยซ้อนเองเขาไม่จริงใจกับฉัน"

"ตอนแกคุยกะพี่เขาแกก็คุยกะไอ้โซนด้วยไม่ใช่หรอ"

"แต่ไอ้โซนมันไม่คุยซ้อนหลายคนไง"

"เฮ้ออ พี่เขาเป็นตั้งเดือนแถมยังหล่อนิสัยดีอีกเทียบกะไอ้โซนแล้วแบบเหมือนฟ้ากับเหวอ่ะ"

"เมื่อไหร่จะเลิกเปรียบเทียบโซนกะคนนั้นคนนี้สักทีวะ ถ้ามันไม่ดีกูไม่คบมานานขนาดนี้หรอก"

ฉันหันไปบอกเพื่อนตัวเองตามตรงด้วยความข้องใจ คือแบบ...ฉันเบื่อจะบอกพวกมันแล้วอ่ะว่าไอ้โซนมันดียังไงในเมื่อบอกอะไรไปพวกมันก็ไม่เชื่อ แค่ไอ้โซนมันไม่ทำดีด้วยก็ใช่ว่ามันไม่ใช่คนเลวนะ

"เออๆโทษทีว่ะกูเสียดายพี่ชินไปหน่อย อย่าโกรธกูเลย"

"กูไม่โกรธหรอก"

ไอ้เจนยิ้มกว้างและโอบฉันไว้เบาๆเพื่อขอโทษซึ่งฉันก็ไม่ได้อะไรคือถ้ามันรู้สึกแบบนั้นฉันก็โอเคเราจึงเดินหาของต่อ นี่แหละเหตุผลที่ฉันเลี่ยงจะไม่ไปกินข้าวกับพี่ชิน เราเคยคุยๆกันตอนฉันอยู่ปีหนึ่งเขาเป็นเดือนมหาลัยและเป็นเดือนของคณะอักษรที่ฉันเรียนอยู่เราเลยรู้จักกันก่อนฉันจะเจอโซนอีกแต่ฉันดันจับได้ว่าเขาคุยหลายคนฉันเลยห่างๆพร้อมกับโซนที่เข้ามานั่นแหละ

...ดูธรรมดาพี่เขาก็เป็นรุ่นพี่ที่หล่อและใจดีแหละแต่ฉันว่ามันคงไม่ใช่แบบที่ฉันเห็นแน่หลังจากที่เจอมาแบบนั้นน่ะนะ

#คณะสถาปัตฯ

14.05 น.

"ใจมากที่มาส่ง"

"เค ไว้เจอกัน"

ฉันพยักหน้าให้เจนและหันหลังเดินเข้าไปภายในของตึกพร้อมกับแก้วกาแฟสองแก้วในมือตอนนี้บ่ายสองตรงกับเวลาเลิกของเซคบางเซคพอดีเลยคนเยอะฉันจึงต้องเดินหลบหน้าหลบหลังกว่าจะมาขึ้นลิฟท์ได้ ฉันถามโซนแล้วน่ะฉันถึงรู้ว่ามันอยู่ห้องประชุมใหญ่แต่ฉันไม่ได้ถามมันหรอกนะว่าจะมา

ติ๊ง..

"รอด้วยครับ!!"

เสียงห้าวตะโกนตามมาฉันจึงกดลิฟท์รอก่อนจะเลิกคิ้วมองจิ๊บเพื่อนสุดเซอร์ของไอ้โซนซึ่งมันก็ตกใจฉันเหมือนกันที่บังเอิญเจอกันแบบนี้

"มาหาไอ้โซนหรอคะน้า"

"ใช่ จะขึ้นไปทาสีใช่ไหม"

"เออ นี่อย่าบอกว่ามาเฝ้ามัน" ฉันยิ้มและส่ายหน้าไปมา "แน้ กูรู้หรอกครับบสงสัยเพื่อนกูโดนคุมความประพฤติอยู่แน่เลยย"

"ก็ว่าเกินไป"

ฉันว่ายิ้มๆพร้อมกับลิฟท์ที่เปิดออกจิ๊บเลยเดินพาฉันเข้ามาในห้องประชุมใหญ่พร้อมกันและทันทีที่เข้ามาภายในกลิ่นสีก็ลอยมาเตะจมูกฉันทันที ฉันหันมองไปรอบๆห้องที่ตอนนี้มีนักศึกษาอยู่ในห้องอีกหลายคนที่กำลังทาสีอยู่

"ไอ้โซนแฟนคนสวยมาหา!"

"ไม่ต้อง....เสียงดังก็ได้ไหม"

ฉันว่าเสียงติดจะเบาอย่างอายๆเพราะจิ๊บแม่งตะโกนเสียงดังจนคนอื่นหันมองมาด้วยและทันทีที่เพื่อนโซนเห็นฉันพวกมันก็โห่ใส่ทันทีจนฉันยิ่งอายมากขึ้นไปอีก ฉันล่ะไม่ชินเวลาเพื่อนมันเสียงดังเลยจริงๆ

"มาไงอ่ะ" โซนที่เพิ่งเดินมาถึงถามฉันเสียงเรียบฉันจึงยื่นแก้วกาแฟให้มันและหันมองตรงที่มันเดินมาก่อนจะเห็นอีพลอยที่กำลังมองมาที่ฉันอยู่ ว่าล่ะอีนี่ "กูถามว่ามายังไง?"

"มากะเจน เดี๋ยวจะกลับพร้อมมึง"

"นานนะ"

"นานก็จะรอกูเอางานมาทำด้วย ตามสบายเลย"

"มึงต้องทำอะไรผิดแน่ๆไอ้โซน ฮิฮิฮิ"

"เสือกเก่งไอ้สัสไปทาสีเลยมึงน่ะ" โซนหันไปด่าจิ๊บทันทีขณะที่ฉันก็เดินผ่านหน้าโซนไปนั่งที่เก้าอี้และวางกระเป๋าลงข้างๆขณะที่สายตาก็ยังไม่ละออกไปจากอีพลอย "เหม็นสีเดี๋ยวกูหาแมสให้"

"ไม่ต้องกูเอามา" ฉันว่าพร้อมกับหยิบแมสมาใส่

"โซนตรงนี้เราลงสีเลยนะ" เสียงใสดังมาจากหน้าเวทีทำให้ฉันกับโซนหันมอง ฉันถอนหายใจเสียงดังพร้อมกับโซนที่เหลือบมองฉัน

"ลงเลยเดี๋ยวกูตามไป" โซนตอบและนั่งลงข้างๆฉันขณะที่ฉันก็หยิบพวกงานที่ตัวเองต้องทำออกมาเตรียมจะทำ "เดี๋ยวกูไปทาสีก่อน"

"เออไปทำไรก็ทำเถอะไม่ต้องคิดว่ากูอยู่ก็ได้"

"แม่ง...กูเกร็งทั้งตัวล่ะนะลงสีผิดนี่ฉิบหายอีก" ไอ้โซนบ่นเบาๆและวางแก้วกาแฟที่ดูดไปเกือบครึ่งลงที่โต๊ะ "ถ้าเบื่อ.."

"ไปทาสีไอ้โซนรึจะให้กูไปทาช่วย??"

"โอเค เดี๋ยวกูไปสั่งงานกับพลอยล่ะจะไปทาอีกทางโอเคนะ"

"งานมึงป่ะ"

ไอ้โซนหรี่ตามองฉันก่อนมันจะเดินลงไปหน้าเวทีคุยกับพลอยสองสามคำและเดินถือแปรงไปทาสีอีกทางก่อนจะหันมาโบกแปรงสีไปมาอย่างกวนๆจนฉันมองค้อนใส่...แหมถ้ากูไม่มามันจะไปทาที่อื่นไหมถามจริง??