[11]
ภรรยาสายฟ้าแลบ
สามชั่วโมงผ่านไป
หญิงสาวลืมตาขึ้นมาช้าๆ ด้วยความปวดแสบที่กระบอกตาทั้งสองข้าง เธอร้องไห้ไปนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ แต่เชื่อเถอะว่าความสาวที่ถูกทำลายด้วยมือเขามันมากยิ่งกว่าหยดน้ำตาหลายล้านเท่านัก ตอนนี้ที่นอนอีกฝั่งไร้ร่างเจ้าของ เพราะกุมภัณฑ์ย้ายมานั่งอยู่ข้างเตียงด้านตรงข้าม เขากำลังทำแผลที่ฝ่ามือให้เธออย่างอ่อนโยน แน่นอนว่าหลังจากที่เขาใช้อาวุธอันทรงพลังแห่งบุรุษบุกรุกร่างเธออย่างหนักหน่วง เขาใช้เล่ห์แห่งบุรุษฉุดให้เธอด่ำดิ่งในห้วงราคะ เขาตักตวงจากเธอจนอิ่มเปรม ไม่แคร์ว่าเธอจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่
“ฉันจะไม่ขอโทษ เพราะฉันตั้งใจ”
กุมภัณฑ์พูดออกมาแล้วอยากกัดลิ้นตัวเอง อุตส่าห์ซ้อมในใจเสียดิบดีว่าหากหล่อนฟื้นขึ้นมาคำแรกที่เขาจะพูดคือคำว่าขอโทษ แล้วเป็นไงล่ะ ขอโทษแบบนี้หล่อนคงอยากลุกขึ้นมาให้รางวัลเขาด้วยบาทากระมัง
“ฉันเกลียดคุณที่สุด คนเลว”
สิมันตราจดจ้องดวงตาคมกล้าของ
