EP1/3โสเภณีตีตรา
1064 Words
“อืม...ละอองดาว เธอ...ยังแน่นดีไม่มีเปลี่ยนเลย ขนาดไม่ได้เจอกันเป็นเดือนๆ นะเนี่ย” เขาสูดดมพวงแก้มหอมอีกครั้ง ก่อนจะเงี่ยหูฟังเสียงตอบกลับที่ขาดเป็นห้วงๆ เพราะถูกเขาเล่นงานด้วยท่อนลำอวบอุ่น ความแน่นและคับแคบของกายสาวทำให้เขาสุขซ่านนัก
“อ๊ะ! น่า...ดีใจ...ขอบคุณ...ที่ชม สามี!”
เธอประชดคืน ก็ถ้าเขากลับมานอนที่บ้านทุกวันก็คงไม่โหยหาเธออย่างนี้หรอก สมน้ำหน้า!
พายุสวาทยังโหมกระหน่ำสองร่างลูกแล้วลูกเล่าจนกระทั่งรุ่งเช้า วาโยเพิ่งสำเหนียกได้ว่าช่วงเวลาที่เขาไม่กลับบ้าน ทำให้ร่างกายโหยหาภรรยาคนนี้จนแทบจะกลืนกินร่างหล่อน แม่โสเภณีที่รักทำสิ่งใดกับกายร่างเขากันนะ!
สามปีมาแล้วที่วาโยและละอองดาวผูกพันกันด้วยกระดาษแผ่นบางๆ ที่ชื่อว่า ทะเบียนสมรส มันร้อยรัดเขาและหล่อนเอาไว้จนยากจะทำเป็นลืม แต่ก็นั่นแหละ เขาชอบทำเป็นลืมอยู่เรื่อย มันช่วยไม่ได้ในเมื่อหัวใจเขาไม่ได้อยู่ที่หล่อน มันอยู่กับสตรีที่แสนดียิ่งกว่าแม่โสเภณีคนนี้ หล่อนคนนั้นคือ ‘วีนุตตรา’
แสงตะวันตอนบ่ายคล้อยสาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านลายกุหลาบ ละอองดาวพลิกกายช้าๆ เหลียวหานาฬิกาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ทว่าไม่มี เธอลืมไป นี่มันคอนโดฯ ของสามี ไม่ใช่ ‘เรือนไม้หอม’ ของภรรยา
“ตื่นแล้วเหรอ”
เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยถาม เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด ทอดสายตาออกไปนอกระเบียงห้องนอน ด้านล่างนั้นเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ของโครงการหมู่บ้านจัดสรร ที่บังเอิญมาสร้างติดรั้วของคอนโดฯ จตุรศิลป์
“น่าแปลกที่คุณยังอยู่”
เธอประชดเล็กน้อย ปกติพอเสพสมจนอิ่มเปรมก็มักหายตัวไปอยู่กับสาวคนรัก มันเป็นอย่างนี้มานานแล้ว นานจนใกล้เวลาจบสิ้นเสียที
“อย่ามาประชดในเมื่อฉันกลับมาแล้ว”
เขาโต้กลับเสียงเรียบเย็น ไร้วี่แวววาโยผู้กระหายรักเช่นเมื่อคืน
ร่างอรชรยันกายลุกขึ้นนั่ง เธอก้าวลงจากเตียงในสภาพเปล่าเปลือย ไม่มีเขินอายต่อหางตาของสามีที่ลอบชำเลืองมา ช่วยไม่ได้ เขาอยากทำร้ายเธอด้วยวิธีนี้ เขาก็ต้องโดนเอาคืนด้วยวิธีนี้เช่นกัน
“จะยั่วฉันหรือไง เธอก็รู้ว่าฉันไม่มีทางมอบมันให้เธอ แม้ว่าเธอจะใช้ร่างกายมาเดิมพัน”
เขาเยาะเย้ย นัยน์ตาสีสนิมฉายแววเหยียดหยันอย่างโจ่งแจ้ง มันตรงกันข้ามกับร่างกายที่เริ่มร้อนขึ้นมาทีละนิด เรือนร่างที่มีส่วนโค้งเว้าเปล่าเปลือย ทำให้ร่างกายเขาสนองตอบต่อสิ่งเร้าที่เห็นได้ด้วยดวงตา เขาลุกยืนเมื่อการนั่งทำให้เป้ากางเกงคับขึ้นมาดื้อๆ
“อาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย วันนี้เราต้องขึ้นเครื่องไปสิงคโปร์”
เขาสั่งสั้นๆ แต่ทำเอาภรรยาถึงบางอ้อ
“นี่ต่างหากเหตุผลจริงๆ ที่คุณกลับมา คุณไม่กลับมาง่ายๆ หรอกจนกว่าจะถึงเวลาต้องใช้งานฉัน!”
ละอองดาวขึ้นเสียง เธอโกรธเขา โกรธมาก! เขาหลอกเธอ หลอกมาตั้งแต่ต้นด้วยการซื้อตัวแม่สาวชาวดอยคนนี้จากซ่องไฮโซแล้วแต่งงานด้วยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอดีใจจนเนื้อเต้น ไม่มีสิ่งใดจะดีใจมากไปกว่ามีผู้ชายแสนดีราวเทพบุตรฉุดเธอขึ้นมาจากปลักโคลนของกามารมณ์ แต่เธอผิดหวังอย่างแรง เมื่อเขาโยนสิ่งเลวร้ายยิ่งกว่าลงมาให้ เธอตกเป็นของเขาก็จริง ทั้งร่างกายและหัวใจ แต่เขาให้เธอได้เพียงแค่ร่างกาย และทะเบียนสมรส!
สามปีแล้วนะ สามปี! เธออยากรู้จริงๆ เขาจะปล่อยเธอไปเมื่อไหร่กัน
“คุณโย ถ้าไม่ให้หัวใจกันก็ปล่อยฉันไปได้ไหม ฉันเหนื่อยแล้วนะกับผู้ชายอย่างคุณ!” เธอพูดเท่านั้นแล้วเดินลงส้นแรงๆ ไปคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วก้าวเข้าห้องน้ำ
วาโยหลับตาลง พยายามข่มความโกรธ บทจะเอาแต่ใจแม่โสเภณีที่รักก็ทำได้ดีจริงๆ
สองทุ่มตรงที่ท่าอากาศยาน Changi ประเทศสิงคโปร์
วาโยและละอองดาวนั่งเครื่องบินมาลงที่สิงคโปร์ เมืองที่อุดมด้วยความมั่งคั่ง ครึ่งชั่วโมงให้หลัง ทั้งสองก็เข้าพักที่โรงแรมรอยัล พลาซ่า ซึ่งสะดวกสำหรับนักธุรกิจที่มีเวลาจำกัด หลังจากพักผ่อนจนหายเหนื่อย ละอองดาวก็ได้รับคำสั่งจากสามีให้เปลี่ยนชุดสำหรับการไปรับประทานอาหารค่ำ เธอปฏิเสธชุดที่เขายื่นให้ ไม่ใช่ว่ามันเซ็กซี่เกินไป แต่เหตุผลที่เขาให้เธอใส่ต่างหาก มันทำให้เธอละอายใจ แต่กระนั้น เธอก็ไม่สามารถขัดคำสั่งเขาได้อยู่ดี
“ไหนว่าไม่ชอบให้ใครมองดาว”
เธอย้อนเขาติดประชดเล็กน้อย ไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วเธอได้ยินเต็มสองหูว่าเขาไม่ชอบให้ใครมามองร่างกายเธอ แต่สิ่งที่เขากำลังยัดเยียดให้ในขณะนี้ มันกลับตรงกันข้าม
“คราวนี้อนุโลม แลกกับสิ่งที่ฉันจะได้จากมิสเตอร์คิงส์ เขาจะช่วยฉันได้หากต้องลงทุนอะไรในประเทศนี้ และมันน่าจะดี ถ้าเขาเอาแต่มองเธอจนเผลอรับปากเป็นหุ้นส่วนกับฉัน หวังว่าเธอจะเข้าใจ”
“ใช่! ดาวเข้าใจ เข้าใจว่าคุณทำให้ดาวรังเกียจตัวเอง”
“คิดมากไปได้ ถือว่าช่วยฉันจะเป็นไร มิสเตอร์คิงส์เขาอายุมากก็จริง แต่ยังดูดีมากๆ และถ้าวันนี้เขาพอใจเธอ ตอนเราเลิกกันฉันจะช่วยพูดกับเขาเองเรื่องรับเธอไปดูแลต่อ คนรักสนุกอย่างมิสเตอร์คิงส์เขาคงไม่ถือเรื่องอดีตหรอก”
ละอองดาวจ้องหน้าสามีราวกับจะเฉือนเนื้อเขาออกเป็นชิ้นๆ พูดออกมาได้ว่าจะช่วยหาคนมาเลี้ยงดูเธอตอนเธอเลิกกับเขา คนใจร้าย คุณจะร้ายกับภรรยาคนนี้ไปถึงไหน วาโย!
“ความจริง...เลิกกันวันนี้เลยก็ได้นะ ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ดาวจะได้ไม่เสียเที่ยว”
“ดาว! อย่ามาประชด ฉันแค่พูดความจริงเท่านั้น”
เหมือนมีน้ำเย็นจัดสาดซัดใส่หน้าภรรยาสาว ละอองดาวฝืนยิ้มเยือกเย็นกลับไปเช่นกัน
- Writer
