วันรุ่งขึ้นข่าวที่ฉันเอาขนมไปให้เนี่ยนเจินก็เข้าหูองค์รัชทายาท ขณะที่ฉันเตรียมชาอยู่ในห้องชา องค์รัชทายาทก็รีบร้อนมาสอบถาม "ได้ยินว่าเจ้าไปหาองค์ชายสี่หรือ?"
"องค์ชายสี่เกิดเรื่องแบบนี้ ถ้าหม่อมฉันไม่เป็นห่วงสักหน่อยคงถูกสงสัยเอาได้" ฉันเตรียมแผนรับมือไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว "องค์ชายสี่มีนิสัยขี้ระแวง ถ้าถูกสงสัยหม่อมฉันคงไม่อาจช่วยองค์รัชทายาทได้อีก"
"เขาเป็นคนขี้ระแวงจริงๆ เจ้าฉลาดมาก"
พอถูกชมฉันก็แกล้งดีใจ "ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ชม"
ดวงตาของเราผสานกันฉันจึงสังเกตเห็นองค์รัชทายาทหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เขามองฉันอยู่นานเหมือนไม่รู้ตัวว่ากำลังจ้องฉันอยู่ หัวคิ้วของฉันก็เลิกขึ้น เลยแกล้งถามให้องค์รัชทายาทหลุดออกจากภวังค์ "ทำไมองค์รัชทายาทถึงรู้ว่าหม่อมฉันไปหาองค์ชายสี่ล่ะเพคะ" พอเขาได้สติฉันก็รีบพูดต่อ "หรือว่าองค์รัชทายาทไม่เชื่อใจหม่อมฉัน เลยสั่งให้คนติดตามหรือเพคะ"
"ข้าจะไม่เชื่อใจเจ้า
