ท้องฟ้ายามราตรี เผยให้เห็นดาวระยิบระยับ ลมกลางคืนพัดผ่านม่านหน้าต่างเกวียนของรถม้า ทำให้แสงของดวงจันทร์ฉาบลงบนใบหน้าของซูฮวาที่เอนหัวหลับใหลอย่างอ่อนโยน จิ้นเหอเห็นคนข้างตัวนั่งหลับไปด้วยท่านั้นจึงยื่นมือไปเอนหัวของหญิงสาวให้เอนมาซบที่ไหลของตนเอง
ร่างบางคงเหนื่อยกับการเที่ยวเล่น พอขึ้นมาบนรถม้าก็นั่งหลับไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อเข้าสู่แดนฝันไฟในรถม้าก็สลัว ทำให้ฉันหลับสบายโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาที่เอ็นดูจ้องมองตัวเองมาตลอดทาง
รถม้าหยุดลงนานแล้ว จิ้นเหอก็ยังไม่ไปไหน เขานั่งให้ฉันที่หลับใหลเอนหัวพิงไหล่อยู่ท่าเดิม จนผ่านไปครึ่งชั่วยามดวงตากลมของฉันก็ตื่นขึ้น พอเห็นว่าตัวเองอยู่บนรถม้าก็ร้อนใจ "ดึกมากแล้ว... ทำไมท่านไม่ปลุก" จิ้นเหอไม่ทันได้ตอบฉันก็รีบกล่าวลา โดยไม่ลืมขอบคุณเขา "วันนี้ขอบคุณท่านจิ้นเหอมาก! ที่ทำให้ข้ามีความสุข" เจ้าของดวงตาคมรียาวคลี่ยิ้มจ้องมองแผ่นหลังของคนที่วิ่งหายไปในความมืด
