คนที่เปิดประตูคือเตียวเหยียง ร่างสูงในชุดขันทีพาฉันเดินมาพบกับองค์รัชทายาท พอเห็นสีหน้าเลือดฝาดไร้อาการป่วยอย่างข่าวลือฉันก็ไม่แปลกใจ
"ทำธุระเสร็จแล้วหรือ" ขันทีเตียวเหยียงเดินออกจากห้อง องค์รัชทายาทที่แกล้งป่วยก็ลุกขึ้นถามฉัน
"หม่อมฉันไม่ทำให้องค์รัชทายาทผิดหวังหรอกเพคะ" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจก่อนจะนำของที่อยู่ใต้เสื้อผ้ามอบให้ "เชิญองค์รัชทายาททอดพระเนตร"
"ถ้าทำจริงๆ เจ้าก็ทำได้นี่" เขายิ้มแล้วรีบรับจดหมายไปเปิดอ่าน ไม่นานองค์รัชทายาทก็หน้าเปลี่ยนสี
"จดหมายฉบับนี้หม่อมฉันเปลืองแรงไปไม่น้อยกว่าจะได้มา เพื่อไม่ให้ฮ่องเต้สงสัย คงต้องทำจดหมายปลอมเอาไปวาง..."
"ไม่ต้อง" พูดไม่ทันจบคนที่อ่านเนื้อความในจดหมายจบก็ขัดขึ้น "จดหมายลับฉบับนี้ เจ้าเอากลับไปวางที่เดิมได้เลย"
"องค์รัชทายาทอ่านจบแล้วหรือ?"
"ในนี้ไม่ใช่เรื่องลับอะไร ข้าอ่านผ่านตาก็พอเดาได้ จดหมายฉบับนี้เป็นของเสด็จพ่อที่เอาไว้จ
