อากาศด้านนอกหนาว วันนี้ฉันจึงมาเรียนกับหยางเปยในตำหนักหมื่นอักษร บนโต๊ะมีน้ำชากับถั่วเขียวให้ทานเล่นขณะเรียนหนังสือ "ช่วงนี้ข้ารู้สึกว่าเจ้าขยันมาก!"
"มิเช่นนั้นจะผิดต่ออาจารย์ที่ตั้งใจสั่งสอน"
"งั้นบทเรียนวันนี้คัดเพิ่มอีกสิบจบ ก็ยิ่งไม่ผิดต่อความตั้งใจของข้า" ผู้เป็นอาจารย์เอ่ยขึ้นแบบนี้ก็ทำให้ฉันทำหน้าห่อเหี่ยว หยางเปยที่สุขุมใจดีเห็นฉันเป็นแบบนี้ก็ยิ้มออกมา จนเห็นลักยิ้มเล็กๆ บนแก้มทั้งสองข้าง
"พออายุครบแล้วได้ไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอก อย่างน้อยก็ได้มีความรู้ติดตัว" โลกเดิมฉันแทบไม่ได้เข้าห้องเรียน เพราะยุ่งอยู่กับการแสดง ที่เรียนจบมาได้ไม่ใช่เพราะสมองแต่เป็นเพราะหน้าที่การงานช่วยเอาไว้มากกว่า
"ที่แท้ก็คิดเรื่องออกจากวัง... ตอนนี้เจ้าเป็นคนที่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญ ฝ่าบาทไม่ทำให้เจ้าลำบากแน่"
"ขอแค่ได้ออกจากวังอย่างสงบ ก็พอใจแล้ว" ฉันพูดพร้อมกับคัดบทที่หยางเปยมอบให้ ผู้ที่เป็นอาจารย์นั่ง
