ผ่านไปสองวัน ในตอนเช้าขณะที่ฉันกำลังเตรียมชาอยู่ในห้องชา ก็มีขันทีน้อยคนหนึ่งรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องชาพร้อมกับบอกเหล่านางกำนัลว่า "วันนี้พวกเจ้าเข้าเวรก็ระวังหน่อย ฮ่องเต้เสร็จจากการประชุมเช้าแล้วทรงกริ้วมาก วันนี้ทรงกริ้วมากกว่าทุกครั้ง!" ผู้มาใหม่พูดจบบรรยากาศในห้องชาก็กดดันขึ้น นางกำนัลต่างพากันถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น "อย่าถามเลย ข้าแค่มาเตือนพวกเจ้าให้ระวังหัวของตัวเองไว้!"
ทิ้งคำพูดไว้ก็รีบออกจากห้องชา ทำให้นางกำนัลที่ได้ยินใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เพราะความกลัว ...ดูท่าฮ่องเต้คงโกรธมาก แม้แต่ขันทีน้อยยังต้องรีบมาเตือน คงมีการถวายฎีกาหลักฐานที่องค์รัชทายาทสมคบแคว้นศัตรูแล้วแน่
เมื่อฉันเข้ามาในตำหนักหยางซิน ก็พบว่าฮ่องเต้มีสีหน้าคร่ำเครียด บ่าวรับใช้คนอื่นมิกล้าแม้แต่จะหายใจออกมา สายตาแห่งความหวัง จ้องมองมาที่ฉัน แต่กับสถานการณ์เยี่ยงนี้ ฉันยังไม่กล้าออกหน้า... แม้จะแกร่งกล้าแต่ก็กลัวหั
