กลับมาถึงตำหนักเฟิ่งกวังแล้ว ฉันก็นำภาพวาดไปแขวนไว้ข้างเตียงนอน เสียงหัวเราะของลี่จูก็ดังขึ้น "มีใครแขวนรูปตัวเองกันบ้าง ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้าจะหัวเราะเยาะเจียงจวินได้นะเพคะ"
"ตอนนี้เจ้าก็หัวเราะข้าอยู่ไม่ใช่หรือ?"
ฉันดึงดันที่จะแขวนภาพไว้โชว์ในห้อง ภาพวาดสวยสดงดงามเช่นนี้จะเก็บไว้ได้อย่างไร ลี่จูขวางทางไม่ได้เลยต้องยอมให้ฉันแขวนภาพไว้อย่างจำใจ
"ทั้งห้องสดใสขึ้นเพราะภาพวาดนี้ แต่กลิ่นของสีไม่ค่อยดีนัก" ฉันพึมพำขณะยืนชมภาพวาดของตัวเอง
"คงเป็นเพราะไป๋เจ๋อใช้สีที่เอามาจากบ้านเมืองที่เขาไปเรียน ที่นั่นคงใช้สีต่างจากพวกเรา คุณหนูอย่าดมเลย รีบไปล้างมือเถอะ" ลี่จูไม่พูดเปล่ารีบเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดมือให้ฉันที่ดื้อดึง ไป๋เจ๋อไปเรียนที่ต่างแดนที่นั่นมีแต่ฝรั่งหัวแดงนัยน์ตาฟ้า เขาถึงแต่งตัวต่างจากคนในเมืองนี้มีท่าทีที่ทันสมัยกว่าคนอื่นๆ ในตอนนั้นฮุ้ยหลิวก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม นางคือองค์หญิงที
