ถึงฉันจะพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับที่นี่ แต่เมื่อนอนหลับ ภาพในอนาคตของซูฮวาก็เข้ามาถึงในฝัน ฉันเริ่มสับสนแล้ว ว่านั้นคือตัวฉันหรือซูฮวากันแน่
ซูฮวาที่ฉันเห็นไม่ถูกกับฮองเฮา แม้นางจะใจดีชอบเรียกซูฮวาให้ไปพบเพื่อดื่มชาด้วยกันบ่อยๆ หารู้ไม่ว่าในน้ำชาที่ฮองเฮาเอาให้ดื่มนั้นคือยาพิษ แต่เป็นพิษที่กัดกินร่างกายช้าๆ จะไม่เห็นผลในทันที แต่ก็ทำให้ร่างกายทรุดโทรมได้เมื่อดื่มเข้าไปในร่างกายมากๆ ก็จะถึงแก่ชีวิต ซูฮวารู้ตัวก็เลิกดื่มชานั่นแต่สุดท้ายก็มาจบชีวิตด้วยยาพิษขององค์รัชทายาทเสียเอง....
"ไม่นะ!" เฮือก... ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ฝันร้ายอีกแล้ว!... ฉันรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับจุดโคมไฟ จากนั้นก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์
สุดท้ายก็นอนไม่หลับ จึงออกไปเดินรับลมด้านนอก แหงนหน้าขึ้นฟ้าก็เห็นหมู่ดาวระยิบระยับเต็มไปหมด ต่างจากโลกเดิมที่มีให้เห็นแค่บางตา ลมราตรีพัดผ่านใบไม้พลิ้วไหวเหมือนปลอบประโลมจิตใจไป
