ใต้แสง ต้องสาป

ไม่พอใจ

หลังความพยายามในการหาข้อมูลล้มเหลว รามิลจึงกลับมานั่งอยู่ที่ห้องหนังสือ พร้อมตำราพิธีวันแห่งแสงอรุณในมือ

เขาอ่านทบทวนซ้ำไป มา จนความคิด สะดุดอยู่หน้าเนื้อหาที่ชำรุดไป

"คืออะไรกันแน่นะ มันจะเกี่ยวข้องกับเธอด้วยหรือเปล่าอันดา..ทำไมจู่ ๆ ผมถึงเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา"

เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

ก่อนหน้า ความคิดเดียวในการตามหานางเงือก ก็เพื่อนำมาทำพิธีตามที่ตำราว่าเอาไว้ แต่พอเอาเข้าจริง กลับเริ่มลังเล ด้วยไม่รู้ว่านางเงือก จะมีข้อจำกัดพิเศษอะไรซ่อนอยู่บ้าง

"ผมควรทำยังไงกับคุณดี"

วันรุ่งขึ้น

อันดาตั้งใจจะเข้าไปหาหนังสืออ่าน

เธอมองเห็นตำราโบราณเล่มหนึ่งวางอยู่ที่โต๊ะ ดูเหมือนรามิลคงลืมเอาไว้

"มุกสีเลือด..เอามาเพื่อ.."

"ขอโทษนะครับคุณอันดา แต่ตำราเล่มนี้คงให้คุณอันดาเอาไปไม่ได้ พอดีมันเป็นของสำคัญของนายท่าน ลองเลือกอ่านเล่มอื่นดูนะครับ"

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะอ่านได้จบบรรทัด คณิณที่โผล่มาจากด้านหลัง ก็คว้าเอาตำราเล่มนั้นไป แถมสีหน้ายังดูตื่นตระหนก จนผิดสังเกตอีกต่างหาก

"ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ พอดีอันไม่ทราบว่าหนังสือเล่มนั้นมันสำคัญ"

น้ำเสียงของคนทำผิดสั่นเครือเล็กน้อย ความตั้งใจที่จะเข้ามาผ่อนคลายในห้องนี้ ถูกล้มเลิกลงกลางคัน

อันดากลับมายังห้องนอนของตัวเอง ในหัวคิดทบทวนถึงข้อความที่ปรากฏอยู่บนตำราโบราณ

"ไข่มุกสีเลือด ที่คุณพาฉันมาก็เพราะต้องการสิ่งนี้เหมือนคนอื่น ๆ ซินะ ฉันอุตส่าห์หลงดีใจ คิดว่าคุณจะแตกต่าง ที่แท้ความโลภ แม้แต่แวมไพร์ ยังต้านทานไม่ได้เหมือนกัน..แล้วทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องวนเวียนอยู่ในวิบากกรรมนี้ตามลำพังด้วย.."

หญิงสาวนอนร้องไห้จนเผลอหลับไป

รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ร่างสูง มายืนอยู่ปลายเตียงนอน

"ได้เวลามื้อเย็นแล้ว วันนี้คุณไม่ได้ออกจากห้องเลย เป็นอะไรหรือเปล่าไม่สบายเหรอ"

รามิลเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

เขาเลิกจำกัดพื้นที่ของอันดามาตั้งนานแล้ว

และทุก ๆ วัน เธอมักจะออกมาเดินเล่น หรือไม่ก็ลงว่ายน้ำที่สระหลังบ้าน น่าแปลกที่วันนี้ ตั้งแต่เช้าจรดเย็น ประตูห้องนอนของเธอไม่ได้ถูกเปิดออกเลย

"เปล่าค่ะ วันนี้อันขอไม่กินข้าวได้ไหมคะ อยากนอนพัก"

"แน่ใจนะ ว่าไม่ได้เป็นอะไร"

"ค่ะ"

หญิงสาวตอบกลับมาสั้น ๆ แล้วพลิกตัว ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองเอาไว้ ก่อนจะหลับตาลง

เมื่อเห็นว่าเป็นความต้องการของอีกฝ่าย รามิลจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขากลับออกมาจากห้องนอนของเธอ ในใจรู้สึกตะขิดตะขวงกับอาการแปลก ๆ ของอันดาอยู่บ้าง แต่ทำได้แค่เก็บความสงสัยเหล่านั้นเอาไว้

"เสียงใครเหรอคะ คุณคณิณ"

วันต่อมา หลังพระอาทิตย์ตกดิน ภายในห้องโถงของบ้านที่เคยเงียบสนิท มีเสียงพูดคุยของใครบางคนดังออกมาเป็นระยะ ด้วยความสงสัยจึงเอ่ยปากถามกับพ่อบ้านคนสนิท

"คุณลลินครับ ปกติเธออยู่บ้านหลังเล็กด้านใน วันนี้เห็นว่ามีธุระสำคัญ จะขออนุญาตนายท่าน เลยแวะมาหา"

"ลลิน.."

"ครับ ถ้าให้เข้าใจง่าย ๆ เธอคือเพื่อน ของนายท่านนั่นแหละครับ"

อันดาพยักหน้าตามช้า ๆ ก่อนจะเดินลงชั้นล่าง

เมื่อมองไปยังต้นตอของเสียงจึงได้เข้าใจ ว่าทำไมวันนี้รามิล ถึงไม่ได้เข้าไปตามตัวเธอในห้องนอนเหมือนทุกวัน คงเพราะกำลังต้อนรับเพื่อนคนสำคัญของเขาอยู่นี่เอง

"นะคะราม อนธการไม่ได้มีงานรื่นเริงมานานแล้ว ไหน ๆ ก็เป็นวันเกิดของลิน ทั้งที"

เสียงออดอ้อนดูน่ารักน่าชัง พาลให้อันดารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

"คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบความวุ่นวาย"

"ไม่ได้วุ่นวายสักหน่อย แค่ปาร์ตี้ริมสระว่ายน้ำเล็ก ๆ เอง อีกหน่อยเราได้เป็นมนุษย์เต็มตัว เรื่องเข้าสังคม เป็นสิ่งสำคัญนะคะ"

ลลินเกาะแขนรามิลแน่น พลางเอนใบหน้าซบลงที่ไหล่ บ่งบอกให้รู้ว่าทั้งสองคน มีความสนิทสนมกันมากแค่ไหน

แม้แต่ตัวอันดาที่อยู่บ้านหลังนี้มานานนับเดือน จะแตะตัวรามิลสักครั้งเธอยังไม่กล้า อีกทั้งตัวของเขาเองมักพูดกับเธอเสมอ ว่าไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต

แต่กับลลินคนนี้คงเป็นข้อยกเว้น

"เอ๊ะ นั่นใครคะ ไม่เคยเห็นหน้า"

สองสาวสบตากัน อันดาตั้งใจจะเดินหนี แต่รามิลกลับกวักมือเรียกเธอให้ไปนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาแทน

"คุณไม่ใช่คนของเรา แบบนี้คุณรู้ไหมคะ ว่าพวกเราเป็นใคร"

น้ำเสียงเย้ยหยัน กล่าวขึ้น

อันดาเหลือบมองชายหนุ่มที่เป็นคนเรียกเธอมา แอบหวังว่าเขาควรมีท่าทีปกป้องเธอบ้าง แต่ดูเหมือนว่า คงคาดหวังมากเกินไป

"ฉันทราบค่ะ ว่าพวกคุณไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา"

"แล้วไม่กลัวเหรอ" ลลินถามต่อ

"ไม่ค่ะ ฉันเจอเรื่องน่ากลัวมาเยอะ แค่แวมไพร์ ฉันพอทำความเข้าใจเรื่องของพวกคุณได้ไม่ยากค่ะ"

"อ๋อ นี่คุณคงเป็น.."

"สัตว์เลี้ยง แค่สัตว์เลี้ยง!"

รามิลพูดแทรกขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองหน้าอันดาด้วยความไม่พอใจ

"ใช่ค่ะ ฉันเป็นแค่สัตว์เลี้ยงของนายท่าน ยังไงขอตัวก่อนนะคะ พอดีตอนแรกไม่ทราบว่านายท่านมีแขก เลยลงมา ขอโทษที่รบกวนท่านทั้งสองคน"

"เดี๋ยวก่อน"

ลลินลุกจากโซฟา แล้วรีบตรงไปขวางหน้าอันดาเอาไว้

"พรุ่งนี้ ฉันจะจัดงานวันเกิดที่ริมสระว่ายน้ำ คุณมาด้วยกันซิ"

"นี่นับว่าเป็นคำสั่งด้วยไหมคะ นายท่าน"

เงือกสาวกล่าวเน้นเสียงทีละคำ แล้วหันไปพูดกับรามิลที่นั่งอยู่

"อืม" เขาตอบกลับเพียงสั้น ๆ

"ได้ค่ะ พรุ่งนี้ ฉันจะลงมาร่วมงานวันเกิดของคุณแน่นอน ขอตัวก่อนนะคะ"

ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยรู้สึกว่าการเป็นสัตว์เลี้ยงของรามิลเลวร้ายเลย เพราะที่ผ่านมาเขาดูแลเธอเป็นอย่างดี

แต่พออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนอื่น เป็นครั้งแรกที่ทำให้เธอเข้าใจ ว่าท้ายที่สุดแล้วจุดประสงค์แท้จริงของคนพวกนี้ เธอไม่ต่างจากไม้ประดับที่รอวันหมดประโยชน์เท่านั้น

ปาร์ตี้ริมสระว่ายน้ำอนธการ

เสียงเพลงถูกเปิดคลอเบา ๆ

ไฟหลากสีสัน นำมาตกแต่งเอาไว้โดยรอบ นี่คงเป็นภาพที่หาได้ยาก กับการที่อนธการ จะมีงานสังสรรค์

กลุ่มแวมไพร์กว่าห้าสิบชีวิต ทั้งชาย หญิง ต่างมาร่วมอวยพรในงานวันเกิดของลลินอย่างอบอุ่น

ด้านรามิลเอง ที่ร้อยวันพันปีเก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง ยังออกมานั่งอยู่ริมสระกับเขาด้วยเหมือนกัน

แม้ไม่ไปสุงสิงกับใคร เพียงจิบเครื่องดื่มของตัวเองไปเงียบ ๆ แต่ความโดดเด่น และตำแหน่งของเขาภายในคฤหาสน์หลังนี้ จึงกลายเป็นจุดสนใจของคนแทบทั้งงาน

น้อยครั้งนัก ที่แวมไพร์ชั้นล่าง จะได้พบหน้าประมุขของเขาตัวเป็น ๆ

แต่ความน่าสนใจนั่น เทียบเท่าไม่ได้กับคนคนหนึ่ง ที่กำลังเดินลงมาจากห้องนอน

"ฉันกะเอาไว้แล้วว่าคุณใส่ชุดนี้ต้องสวยมาก ๆ "

ลลินรีบตรงเข้าไปทักทาย ก่อนจะจูงมือพาอันดาเข้ามาภายในงานอย่างสนิทสนม

ก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นหินอ่อนริมสระ ทุกอย่างเหมือนชะงักไปชั่วขณะ

ชุดว่ายน้ำสีดำเรียบหรู แนบรับกับเรือนร่าง เผยส่วนเว้าส่วนโค้ง เอวคอดรับกับสะโพกได้รูป

ขาเรียวยาวราวกับนางแบบ ขณะที่แผ่นหลังขาวเนียน ที่เผยออกมาเพียงเล็กน้อยกลับชวนให้ผู้คนเผลอทอดสายตามองซ้ำอย่างหลงใหล

เรือนผมสีบลอนด์ พลิ้วไหวไปตามแรงลม ยิ่งขับให้ใบหน้าคมสวยโดดเด่น ริมฝีปากสีระเรื่อคลี่ยิ้มบาง ๆ เพื่อตอบรับไมตรีจอมปลอมตามมารยาท

"ไม่คิดเลยนะ ว่าเป็นสัตว์เลี้ยง แล้วจะดูดีได้ขนาดนี้ ท่าทางรามคงให้ความสำคัญกับคุณมากเลยซินะ"

ลลินมองไปยังร่างสูงที่นอนอยู่ริมสระ

ก่อนหน้า รามิลแทบไม่สนใจงานที่เธอจัดขึ้นเลย แต่พออันดาปรากฏตัว เขากลับไม่ละสายตาไปจากผู้หญิงคนนี้สักวินาที

"ไม่หรอกค่ะ อีกอย่าง คุณไม่ต้องมาทำตัวเป็นนางอิจฉาในละคร ที่จะสร้างภาพแล้วหาเรื่องแว้งกัดฉัน เพื่อขอความเห็นใจจากพระเอกหรอกนะคะ เพราะฉันไม่ได้ต้องการเป็นคนสำคัญของใคร ถ้าคุณอยากได้ คุณไปหาทางอื่นเถอะค่ะ อย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยว"

เงือกสาวแกะมือของลลินออกเบา ๆ

เธอเดินไปนั่งริมสระ ก่อนจะพุ่งตัวดำลึกลงไปใต้น้ำ แหวกว่ายอย่างสบายใจ กระทั่งโผล่พ้นขึ้นมาบนผิวน้ำ ถึงได้รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"คะ..คุณราม"

ผู้คนมากมายที่เคยว่ายเล่นอยู่โดยรอบ หายไปจนหมด มีเพียงร่างสูงที่ยืนอยู่ในน้ำ และห่างเธอไปไม่กี่เซนติเมตร

"คุณคิดจะทำอะไร ไม่เห็นหรือไง ว่าพวกเขากำลังมองคุณด้วยสายตาแบบไหน"

อันดา ขยับถอยหลังเล็กน้อย แล้วส่งยิ้มไปให้อีกฝ่าย

"สัตว์เลี้ยง มีหน้าที่ทำให้เจ้านายพอใจไม่ใช่เหรอคะ"

"แต่ผมกำลังไม่พอใจ"

ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงชาด

รามิลตรงเข้าไปช้อนตัวอันดาพาดที่ไหล่ แล้วพาเธอขึ้นจากสระว่ายน้ำ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนทั้งงาน

"ต่อไปนี้อนธการห้ามจัดงานอะไรแบบนี้อีก วันเกิดของลลินจบแล้ว เชิญทุกคนกลับไปพักได้ ออกไป!"

เสียงทรงอำนาจตวาดลั่น ไม่มีใครกล้าเสี่ยงกับอารมณ์ที่คุกรุ่นของรามิลในเวลานี้

เพียงไม่นาน งานเลี้ยงฉลองที่เคยครึกครื้นกลับเหลือแค่ความเงียบสงบ

"ผมคงใจดีกับคุณมากเกินไปซินะ ถึงกล้าทำอะไรแบบนี้"

เสียงประตูปิดกระแทกเสียงดัง ร่างของเธอถูกเหวี่ยงไปติดกับผนังห้อง

"ปล่อยนะ คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง"

"ผมเหรอที่เป็นบ้า เมื่อกี้คุณเป็นคนพูดเอง ว่าหน้าที่ของสัตว์เลี้ยงคือทำให้เจ้านายพอใจ ผมอยากเห็นเหมือนกัน ว่าคุณจะทำให้ผมพอใจได้มากแค่ไหน"

ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิด มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ แรงบีบนั้น แน่นหนาจนเธอรู้สึกเจ็บ

รามิลไม่เคยทำกับเธอแบบนี้มาก่อน

มืออีกข้างของเขา คว้าเข้าที่ปมเชือกของชุดว่ายน้ำ แล้วกระชากออกอย่างแรง จนเสื้อในส่วนท่อนบนขาดหลุดลุ่ยคามือ

ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาซุกไซร้ลงมาที่ซอกคออย่างดุดัน และป่าเถื่อน อันดาพยายามดิ้นรน ขัดขืน แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกลับไม่สามารถสั่นคลอนร่างแกร่งได้เลยแม้แต่น้อย

ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจ

"ฮึก หยุดเถอะ ได้โปรด"

เสียงสะอื้น ทำให้รามิลเริ่มมีสติ เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างในอ้อมแขน จึงค่อย ๆ ก้มหน้าลงมอง

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวชั่วพริบตาหนึ่งปรากฏเป็นมุกเม็ดกลมสีขาวนวลค่อย ๆ ร่วงหล่นออกมาจากหางตาของเธอ ก่อนจะตกกระทบลงบนพื้น

โชคดีที่รามิลไม่ทันสังเกตเห็นมัน

น้ำตาของอันดาเปรียบเสมือนน้ำเย็น ที่กำลังราดลงบนกองอันบ้าคลั่ง สติและความสำนึกผิดชอบชั่วดี เริ่มทำงานทันที

"คุณราม ฉันขอร้อง ฉันกลัวแล้ว"

ร่างสูงชะงัก แม้แต่ในตอนที่เขากลายร่างสมบูรณ์เป็นแวมไพร์ คำคำนี้ยังไม่เคยหลุดออกมาจากปากของอันดาเลยสักครั้ง

มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้ค่อย ๆ คลายออก นัยน์ตาสีแดง กลับมาเป็นสีดำตามเดิม

เขามองดูรอยที่ข้อมือของอีกฝ่าย ด้วยความรู้สึกผิด

"อันดา ผม.."

หญิงสาวไม่อยู่รอฟังคำพูดใด ๆ

เธอรีบก้มลงเก็บไข่มุกเม็ดนั้น แล้วคว้าเอาเศษผ้าที่ถูกกระชากจนขาดขึ้นมาปิดท่อนบนที่เปลือยเปล่าของตัวเอง ก่อนจะวิ่งหนีออกจากห้องไป

"นี่เรา เป็นบ้าอะไรกันแน่"