Sancaktar Holding’in elli ikinci katındaki cam duvarlı toplantı salonu, o sabah sadece bir yönetim kurulu odası değil, bir infaz mangasının bekleme salonu gibiydi. Masanın etrafında oturan yedi adam; İstanbul’un finansını, limanlarını ve karanlık rotalarını yöneten o gizli "Konsey"in yerel temsilcileriydi. Hepsi yaşlı, hepsi kibirli ve hepsi Sancaktar isminin artık miadını doldurduğuna inanan gölgelerdi. İçerideki hava o kadar gergindi ki, havalandırmadan gelen hafif esinti bile bir bıçak sırtı gibi tenlerini yalıyordu. Kapı aniden, hiçbir uyarı yapılmadan ardına kadar açıldı.
Baran, omuzlarında tüm şehrin ağırlığını taşıyan bir dev gibi içeri girdi; ancak herkesin asıl kilitlendiği nokta, onun hemen yanında, elini Baran’ın koluna değil, sanki odayı kendi mülküymüş gibi sahiplenerek yanın
