ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก ติ๊กต๊อก
ภายในบ้านหลังใหญ่เงียบสงบจนสามารถได้ยินเสียงนาฬิกา ที่กำลังเดินบอกเวลาไปเรื่อยๆ ร่างสูงเอาแต่นอนมองปฏิทินบนผนังนิ่ง ที่ขีดฆ่าตัวเลขไปวันแล้ววันเล่า เฝ้ารอให้วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าก็รู้สึกว่าในแต่ละวันมันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน
"บ้านที่ไม่มีเธออยู่...มันช่างไม่น่าอยู่เอาซะเลย" ร่างสูงพึมพำก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อมองไปรอบๆบ้าน ก่อนจะค่อยๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูคลิปวิดีโอ ที่ถูกถ่ายไว้ในวันงานเทศกาลเปิดบ้าน เป็นคลิปช่วงที่น้ำหนาวกำลังร้องเพลง ประโยคสุดท้ายที่เธอเอ่ยบนเวที ทำให้เขา รู้สึกแปลกๆ ว่าเธอหมายถึงอะไรกันแน่ ก่อนที่นิ้วหนาจะกดเล่นวิดีโออีกครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ เขาวนดูมันซ้ำๆ จนเลิกนับครั้งไปแล้ว
"เมื่อไหร่จะกลับมานะ" ปากหนาพึมพำ ในขณะที่จ้องมองใบหน้าเล็กที่คุ้นเคยในวิดีโอที่กำลังเล่น ตอนนี้ยอดเข้าชมปาเข้าไปหลายล้านแล้ว และกลาย
