" Ben neyi duymayacak mışım? "
Kulağıma dolan bu ses ile donup kaldım. Şimdi işte gerçekten kendi mezarımı kazmıştım. Hem de yanımda Ayşe ve Kemal'i de sürükleyerek. Yakalanmanın verdiği panikle ben hareketsizce yerimde dururken , Kemal'e bakışlarımı çevirdiğimde , suratı allak bullak olmuş halde bakışlarını Doğaç'ın öfkeli gözlerine dikmişti. Bedenimde alev alan bir yangının sıcaklığını hissederken , hızla yanıma yaklaşan adamın da , bedenindeki öfke alevlerinin sıcaklığı beni sarmalamıştı. Direk gözlerini benim gözlerime kilitleyip , dişlerini gıcırdatarak sözlerine devam etti.
"Sana soruyorum... Ben neyi duymayacak mışım? "
Öyle öfkeliydi ki konuşacak cesaretim yoktu. Hoş... konuşsam ne diyecektim ki?
Bakışlarını kuşkuyla bir bana bir de Kemal'e çevirdiğinde , onun da yüzünün kıpk
